تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٥ - شرح آيات

را بخواهد به كشته‌اش مى‌افزاييم.» آنجا كه خداوند كوشش اخروى او را مبارك مى‌گرداند و هنگام حساب چند برابرش پاداش مى‌دهد، و عمل او از وقتى وى به انجام آن مى‌پردازد رشد و نموّ مى‌كند و تا وقتى كه پاداش آن را بگيرد ثمره مى‌دهد، مگر نه آن كه پروردگار ما گفته است: «مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ‌ [٣٣]- مثل آنان كه مال خود را در راه خدا انفاق مى‌كنند، مثل دانه‌اى است كه هفت خوشه برآورد و در هر خوشه‌اى صد دانه باشد. خدا پاداش هر كه را بخواهد، چند برابر مى‌كند. خدا گشايش دهنده و داناست».

ولى كسى كه با كوشش خود دنيا را مى‌خواهد، البته به تمام آرزوهاى خود نمى‌رسد ولى به بخشى از آنها دست مى‌يابد، سپس هر نصيبى را در آخرت از دست مى‌دهد.

«وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ‌ و هر كس كشت دنيا را بخواهد به او عطا مى‌كنيم، ولى ديگر در كشت آخرتش نصيبى نيست.» در اين صورت بر انسان واجب است كه از رهگذر قرآن كه نه تنها به چاره درست رهنمون است بلكه خود چاره و درمان است، براى آخرت بكوشد. قرآن در اينجا آزمندى نفس بشرى را با پيوستن انديشه انسان به آخرت از خلال يادآورى بدان درمان مى‌كند، و آدمى را تشويق مى‌كند كه دنيا را بزرگترين وجهه همّت خود قرار ندهد كه به سبب آن از ديگران عقب بماند، يا آن را محور زندگى تصوّر كند كه/ ٣٢٤ تمام امور در پرتو آن صورت مى‌پذيرد و بدان باز مى‌گردد، چنان كه ماركس هنگامى كه اقتصاد و طبقاتى بودن را اساس زد و خورد شمرد چنان كرد.

درمان مشكلات سياسى و اجتماعى و ديگر مشكلات انسان ممكن نيست‌