تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١٥ - شرح آيات

بنده‌اى نعمتى همچون نعمت توفيق بهره‌برى از همنشينى آنان نداده است». [٧٧] در نصّهاى دينى حديثهايى بسيار در پيرامون دوستى مى‌يابيم. دوستى در راه خدا و براى خدا چگونه بايد باشد؟ و نشانه‌هاى دوستان پرهيزگار كدام است؟

و حدود همكارى ميان ايشان چيست؟ و حقوق متبادل بين ايشان كدام است؟

همه اينها براى منظّم ساختن حلقه‌هاى استوار و فرخنده جامعه اسلامى است كه از روح همكارى و تعاون ميان مسلمانان در تمام زمينه‌ها سرچشمه مى‌گيرد، و در حالت صلح و آرامش هم چنان است كه در روزهاى ايستادگى عليه جنگجويان و گردنكشان و طاغوتهاست، آن گاه كه پيشگامان حزب اللَّه قيامى يك جا را در راه خدا و براى پيكار با دشمنان خدا و براى اجراى فرمان خدا در زمين برپا مى‌كنند. در آن هنگام كه به ارزشهاى سازماندهى و برنامه‌هايى براى همكارى و هماهنگى نياز دارند چيزى بهتر از اين نصّها كه ما را از بسيارى از روشهاى سازماندهى وارداتى از اينجا و آنجا بى نياز مى‌كند، نمى‌يابند.

آرى، حكمت گمشده مؤمن است كه آن را هر جا بايد مى‌گيرد، و براستى تجربه‌هاى ديگران در تنظيم و سازماندهى مقاومت عليه جنگجويان و گردنكشان سرمايه انسانى مشتركى است كه بهره‌جويى از آن مانعى ندارد، ولى به دو شرط

نخست: اين كه سازمانى بر پايه‌هاى اسلامى پاكيزه، با تكيه بر انبوه شگفت انگيز بينشهاى حاصل از آيات و احاديثى كه در اين باب رسيده است بنا كنيم، و دوم

اين كه آنچه را از تجربه‌هاى ديگران بهره مى‌جوييم با ارزشها و آموزشهايى كه خود داريم تهذيب و تنقيح كنيم.

براستى جستجو براى يافتن دوست ايمانى دشوار، و در عين حال مهمّ است، و از اين رو مى‌بينيم كه هشدار در اين مورد شديد است. در اينجا حديث ذيل براى پند آموزى در اين زمينه ما را كفايت مى‌كند.

امام امير المؤمنين عليه السلام درباره دو دوست مؤمن و دو دوست كافر