تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٤ - شرح آيات

كريم خود، تا به پروردگارمان گمان بد نبريم كه شيطان در دلهاى ما شكهايى درباره وعده او وسوسه كند، يا در طى پيمودن اين راه چيزى از عزم خود را در تأييد دين خدا از دست بدهيم.

چهارم: نزديكى جستن به خدا با ستايش او در شامگاه و صبحگاه، زيرا ستايش خدا ما را بر آن مى‌دارد كه به نعمتهايى كه او بر ما ارزانى داشته با بينش بنگريم و اين نوميدى و بدبينى را از ما دور مى‌كند.

«وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ- و هر شامگاه و بامداد، به ستايش پروردگارت تسبيح بگوى.» ستايش خدا به تسبيح (و منزّه شمردن) او مى‌انجامد، پس كسى كه بداند آنچه خوبى به ما مى‌رسد از جانب خداست و آنچه بدى به ما مى‌رسد از ناحيه خود ماست، پروردگارش از نقص و نسبت دادن بديها به ذات سبحان او منزّه مى‌شناسد.

و شايد اين يكى از معانى حرف «باء» در كلام خداوند «بحمد ربّك به (وسيله) ستايش پروردگارت» باشد. پس ستايش كردن وسيله تقديس پروردگار بزرگ ماست. و اين معنى نزديكتر به واقع است تا آن كه معنى «باء» را تنها معيّت و همراهى قرار دهيم كه مفهومش چنين مى‌شود «سبّح و احمد ربك» تسبيح‌گوى و پروردگارت را بستاى».

[٥٦] و ناگزير بايد به پروردگار جهانيان تسليم شويم، و معنى تسليم شدن به او ايمان به آيات او و احتراز از مجادله كردن در آنهاست. پس هر كس به انگيزه خواهشهاى خود و بدون اجازه‌اى آشكار و حجّتى روشن از عقل خويش در آنها مجادله كند، شيطان بر او چيره مى‌شود، و در نفس او كبرى برمى‌انگيزد كه بر او مى‌پيچد تا آنجا كه در پوشيدن رداى الوهيّت با پروردگار عزت به منازعه بپردازد (و چون فرعون دم از خدايى زند) پس خدا او را خوار و خفيف و نفرين مى‌كند و از به حقيقت پيوستن آرزوهايش دور مى‌دارد.

«إِنَّ الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِ اللَّهِ‌- آنان كه درباره آيات خدا مجادله مى‌كنند.»