تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٣ - شرح آيات

«وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْهُدى‌ وَ أَوْرَثْنا بَنِي إِسْرائِيلَ الْكِتابَ‌- ما به موسى مرتبه هدايت داديم و آن كتاب را به بنى اسراييل ميراث داديم.»/ ٩٨ به نظر مى‌رسد وراثت در اينجا دو امر را مى‌رساند

نخست: اين كه آن كتاب كلانترين سرمايه و بزرگترين بزرگوارى بود و به منزله محورى ثابت بود كه فعّاليّتهاى آن امّت به دور آن مى‌گشت.

دوم: آن كتاب در ميان آنان ميراثى شد كه نسل به نسل به ارث مى‌بردند، در حالى كه رهبرشان موسى عليه السلام از نزد آنان رحلت كرده بود.

[٥٤] امّا وجود آن كتاب در ميان بنى اسراييل خود بخود مايه افتخارى براى ايشان نمى‌شد بلكه رهيابى بدان و به ياد آوردن آيات آن افتخار بود و اين معنى اختصاص به خردمندان داشت.

«هُدىً وَ ذِكْرى‌ لِأُولِي الْأَلْبابِ‌- كتابى كه خود هدايت است و براى خردمندان اندرز.» [٥٥] چه چيزى سزاوار است كه پيامبران و مؤمنان براى آمادگى دريافت يارى خدا انجام دهند و بلكه پيشاپيش به عنوان بهاى اين نعمت بزرگ بپردازند؟

نخست: از صبر گريزى نيست، و آنچه به معناى فراگير صبر مراد است همانا صبر در اجراى اوامر و صبر و شكيبايى به هنگام سختيهاست، و در يك كلمه: كوشش و اجتهاد اكنون در انتظار نتايج آينده. پس كسى كه شتابزده باشد و به دنبال نتايج سريع بگردد، بيگمان به مراد خود نمى‌رسد ... و دستمايه صبر ايمان به وعده خداست كه بيقين حقّ است و هيچ شكّى در آن نيست.

«فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌ‌- صبر كن كه وعده خدا حقّ است.» دوم: درخواست آمرزشى كه سدهاى گناهان را كه مانع رسيدن يارى الهى هستند فرو مى‌ريزد، و زمينه فتح را فراهم مى‌آورد، و انسان را متوجّه نارساييها و نقيصه‌هاى ذاتى خود مى‌سازد تا آنها را اصلاح كند.

«وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ‌- براى گناهت آمرزش بخواه.»/ ٩٩ سوم: نزديكى جستن به خدا با افزودن به تسبيح و تقديس مقام پروردگار