تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٥ - شرح آيات

همچنين صرف اعتقاد به چيزى، ما دام كه اعتمادى به درستى راه آن وجود ندارد، توجيه كننده رفتار بدان نيست، و گر نه بسيارى از مجرمان كارهاى خود را شايسته مى‌شمرند و به آن معتقدند.

[٣٨] اگر مى‌خواهى حقيقت چيزى را در دنيا بشناسى بنگر كه آن چيز در آخرت چگونه شكل مى‌گيرد، زيرا آن سراى همان مقياس و ملاك اعتبار است.

جاى درو كردن بزرگ است، در حالى كه دنيا جاى كاشتن، است، و آيا كشت جز به هنگام درو شناخته مى‌شود؟

كتاب پروردگار ما منظره‌هاى آخرت را براى ما به تصوير مى‌كشد، و در هر موضوعى صورت/ ٤٧٨ مناسب آن را در واقعيّت آخرت پخش مى‌كند و نمايش مى‌دهد، بدين هدف كه آن را مقياس قرار دهد، باشد كه ما هر چه بيشتر به حقايق آفرينش نزديك شويم، و به ظاهر زندگى دنيا ننگريم.

اينجا، در سوره زخرف وقتى آيات آن محور درست زندگى را بيان مى‌كند كه همان توحيد است، نه دارايى و دوستى مبتنى بر اساس مال، قرآن صحنه‌اى از صحنه‌هاى جدالى را كه در آخرت ميان دوستان بد برپا مى‌شود به ما نشان مى‌دهد و مى‌گويد

«حَتَّى إِذا جاءَنا- تا آن گاه كه نزد ما آيد،» و اين كس كه از ياد خدا روى گردانده در پيشگاه پروردگارش حاضر شود.

«قالَ يا لَيْتَ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ فَبِئْسَ الْقَرِينُ‌ مى‌گويد: اى كاش دورى من و تو دورى مشرق و مغرب بود. و تو چه همراه بدى هستى.» آن روز كه بديهاى نزديكى با همنشين بد را درمى‌يابد آرزو مى‌كند كه كاش ميان آن دو فاصله‌اى به اندازه فاصله مشرق و مغرب مى‌بود.

[٣٩] هرگز ... بيزارى جستن از يكديگر سودى ندارد، و عذر تراشى و توجيه سودى نمى‌دهد، زيرا ظلم با اختيار كامل آنها واقع شده است، و دوزخ گنجايى‌