تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٣ - شرح آيات

و بدين سان توفيق هدايت و رهيابى را از او سلب مى‌كند.

دوم: كار بد او را در نظرش نيكو مى‌نماياند و مى‌آرايد، پس او هرگز رستگار نمى‌شود.

«وَ مَنْ يَعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمنِ‌- هر كس از ياد (خداى) رحمان روى گرداند.» گفته‌اند اصل «العشو» نگريستن با چشمى ناتوان است، و چون چشم كسى ناتوان شود گويند «عشى بينائيش ضعيف» و چشمش تيره شد.

/ ٤٧٦ «نُقَيِّضْ‌- برمى‌گماريم.» تعيين مى‌كنيم يا آماده مى‌سازيم.

«لَهُ شَيْطاناً فَهُوَ لَهُ قَرِينٌ‌- شيطانى را براى او كه همواره همراهش باشد.» ملازم و همراه او باشد و شب و روز او را به حال خود نگذارد.

شايد به كار بردن نام «الرحمن» در اينجا براى بيان مقدار نابينايى كسى باشد كه از نگريستن به آثار ذاتى كه رحمتش همه چيز را فرا گرفته، روى برمى‌گرداند. آيا نبايد از شرّ ابليس بدو پناه جويد، و از چنگ دشمن آشكاراى خود به پناهگاه رحمت او بگريزد؟! [٣٧] «وَ إِنَّهُمْ لَيَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبِيلِ‌- و آن شيطانها آنها را از راه (خدا) باز مى‌گردانند.» كاملا بر عكس آنچه فرشتگان با دل مؤمن مى‌كنند كه او را بر راه راست استوار مى‌دارند و گردنه‌ها و مشكلات را از راه او برطرف مى‌كنند تا در كار خير موفّق شود، در حالى كه همنشين بد دوست خود را از توبه باز مى‌دارد، و راه او را به سوى خدا پر از دشوارى مى‌كند، و چون بخواهد به نماز ايستد يا به كارى خير فراخوانده شود تنبلى را بدو القا مى‌كند. و براستى دل او را از وعده‌هاى دروغين و آرزوهاى پوچ و وسوسه‌ها انباشته مى‌كند.

بلكه شيطان در برابر دوست خود درى از تأخير و تعلّل در خير مى‌گشايد تا