انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٥٨ - مجلس ٦٨ نهى از مجالست با كسى كه انتفاعى نمى رساند

"يَا عَلِيُّ، مَنْ لَمْ تَنْتَفِعْ بِدِينِهِ وَ دُنْيَاهُ فَلَا خَيْرَ لَكَ فِي مُجَالَسَتِهِ" آن کسي که نه از دينش منفعت مي‌بري و نه از دنيايش، براي تو خير و خوبي ندارد که با او همنشين شوي يعني دوستان خود را بسنجيد و بدانيد با چه کساني همنشين هستيد. همه خرابي ها و بدي هاي ما به خاطر همين دوستان است. مرحوم والد رحمه الله ، هميشه به من سفارش مي‌کردند: مواظب باش چه کسي را دوست خود قرار مي‌دهي. کسي را دوست خود قرار بده که اهل نماز شب، مطالعه و مباحثه باشد. با افرادي ننشين که فقط مي‌خواهند اوقاتشان را با خوش گذراني بگذرانند.

مرحوم شيخ ابوالقاسم رحمه الله مي‌گفت: طلبه اوّل بايد "حِمار" باشد تا عالم شود. ما آن زمان نمي فهميديم منظور آقا چيست؟ روزي از ايشان سؤال کرديم: حضرت آيت الله، منظور شما از اين تعبير چيست؟ آقا گفت: منظورم اين است که طلبه هنگام درس خواندن در ديدگاه مردم مثل حمار به نظر بيايد، مردم بگويند چقدر خُل و ديوانه است، هيچ چيزي نمي فهمد، در جلسات و برنامه هاي ما شرکت نمي کند، رهايش کنيد امّا بعد مي‌بينند اين آقا خُل نبوده است بلکه عقل کلّ آنها بوده است. مي‌گويند: اين همان کسي بود که مي‌گفتيم ديوانه است امّا حالا عالم شد. همه علماي گذشته ما اينطور بوده اند هميشه مشغول درس بودند نه اينکه مشغول جلسه و شام دادن و بازي و امثال اينها؛ بنابراين، حضرت صلی الله علیه و آله و سلم فرمود با اينگونه افراد همنشين نباش.

"وَ مَنْ لَمْ يُوجِبْ لَكَ فَلَا تُوجِبْ لَهُ وَ لَا كَرَامَةَ" کسي که به تو احترام نمي گذارد تو هم به او احترام نگذار. مرحوم شيخ عبّاس قمي رحمه الله نقل مي‌کند: نوه مرحوم ميرداماد رحمه الله به نام سيّد عبدالحسين، از جدّ بزگوارشان نقل مي‌کند که ايشان مي‌گفت: يک روز به قم آمدم و براي زيارت به حرم حضرت معصومه علیها‌السلام رفتم. در آنجا نماز عصرم را خواندم و تعقيبات را به جا آوردم يک مرتبه ديدم