انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٧٢ - مجلس ٨٨ دنيا در نگاه مؤمن و كافر و مقام مؤمن مريض

نسبت به ما لطف و آقايي دارد. انسان گاهي از اين همه لطف خدا گريه اش مي‌گيرد، اينقدر مهرباني. واقعاً ما در مقابل اين همه محبّت چه چيزي داريم؟

"فَإِنْ عُوفِيَ يَمْشِي فِي النَّاسِ وَ مَا عَلَيْهِ مِنْ ذَنْبٍ" وقتي هم مريضي اش خوب شد باز خدا هديه ديگري به او مي‌دهد. حضرت صلی الله علیه و آله و سلم مي‌فرمايد: وقتي خوب شد و مي‌خواهد در ميان مردم برود خدا مي‌فرمايد: صبر کن، هديه ات را بگير و بعد برو، در مقابل اين همه رنج و سختي که کشيدي و اين همه صبر کردي دست خالي نرو. خدايا، اين همه به من هديه دادي، تسبيح دادي، عبادت دادي، جهاد في سبيل الله دادي باز هم مي‌خواهي به من هديه بدهي؟ مي‌فرمايد: بله، باز هديه داري. حضرت صلی الله علیه و آله و سلم مي‌فرمايد: هر گاه عافيت گرفت در بين مردم مي‌رود در حالي که هيچ گناهي برايش نيست. اين هم هديه خدا. مي‌فرمايد: برو و عملت را از سر بگير. تو را به خدا، آيا ارزش دارد انسان مؤمن باشد يا نه؟ ببينيد خدا چقدر مقام به انسان مي‌دهد.

"يَا عَلِيُّ، لَوْ أُهْدِيَ إِلَيَّ كُرَاعٌ لَقَبِلْتُ وَ لَوْ دُعِيتُ إِلَى ذِرَاعٍ لَأَجَبْتُ" اگر کسي براي من "کُرّاع" بفرستد قبول مي‌کنم. اگر کسي مرا دعوت کند و سفره اي بياندازد و در سفره اش به من "کُرّاع" بدهد من آن دعوت را اجابت مي‌کنم. "کُرّاع" چيست؟ دستهاي گوسفند را کراع مي‌گويند. در طب قديم دستوري بوده است که براي بچّه هاي تازه به دنيا آمده و ضعيف که رشد بدني خوبي ندارند ماهيچه گوسفند را بپزيد و آب آن را به قدر دو قاشق چاي خوري به بچّه بدهيد که در چند جلسه بچّه بُنيه مي‌گيرد.

پيغمبر بزرگوار اسلام صلی الله علیه و آله و سلم ماهيچه را خيلي دوست داشتند فلذا وقتي اصحاب شنيدند که آقا به اميرالمؤمنين علیه‌السلام فرموده است من به سفره اي که در آن ماهيچه باشد مي‌روم، شروع کردند به دعوت کردن آقا، چون فهميده بودند