انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٨٣ - مجلس ٩٠ حب اهل بيت

خودش مي‌دهد مي‌فرمايد: اسلام ما هم بايد همانگونه باشد. اينطور نباشد که ما فقط اسمي از اسلام داشته باشيم. آيا ما حقيقتاً مسلمان هستيم؟ الان در دوره آخرالزّمان، اسلام دارد اسلام عرياني مي‌شود چون مي‌بينيم اين مواردي که آقا در اينجا اشاره مي‌کند کمتر در اسلام و مسلمين مشاهده مي‌شود. حالا بنده زبانم نمي گردد. بنده چه بسا ديده ام در روحانيّت ما هم اينگونه شده است. اگر غير روحاني اينگونه باشد مي‌گوييم عوام است امّا متأسّفانه مي‌بينيم گاهي افراد، لباس مقدّس روحانيّت به تن دارند ولي خداي ناخواسته کارهايي از آنها سر مي‌زند که نبايد انجام دهند.

"وَ لِبَاسُهُ الْحَيَاءُ" حضرت صلی الله علیه و آله و سلم مي‌فرمايد: اسلام يک چيز برهنه اي است ولکن بايد وسايل را بدست بياوريم. وسايل چيست؟ مي‌فرمايد: لباسي که بدن اسلام را مي‌پوشاند و عيبهاي اين بدن را مي‌گيرد عبارت است از حيا و شرم. چقدر خوب است يک مسلمان، فرد با حيايي باشد. کسي باشد که شرم داشته باشد. روايت دارد وقتي خداوند متعال حضرت آدم علیه‌السلام را خلق کرد دو وجود را برايش مجسّم کرد که حيا و عقل بودند. اين دو را خدمت حضرت علیه‌السلام آوردند و گفتند: يکي از اين دو تا را انتخاب کن. حضرت علیه‌السلام حيا را انتخاب کرد. ديگري گفت: من بايد با او باشم. حضرت علیه‌السلام پرسيد: چرا؟ گفت: براي اينکه خدا ما را از هم جدا نکرده است.

بنابراين، انسان حيا دار، دين دارد. انسان حيا دار، عقل دارد. آدمي که حيا ندارد هيچ چيزي ندارد. بي شرمي در جامعه بسيار کار زشتي است. اوّلين چيزي را که حضرت صلی الله علیه و آله و سلم در اينجا ملاک براي اسلام قرار داده، حيا است آن وقت ما مي‌بينيم بعضي ها حياي ديني را ندارند، آن شرمي را که بايد داشته باشند ندارند، چقدر زشت است.

"وَ زِينَتُهُ الْوَفَاءُ" زينت اسلام اين است که آدم با وفا باشد. وقتي وعده اي مي‌دهد به آن وفا کند. اگر قول مي‌دهد عمل کند. وقتي تعهّد مي‌کند زير