انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣١٤ - مجلس ١٠٨ چهار عمل ضايع كننده

بيشتر مرضها از همين معده است. معده، خانه همه مرضها است؛ براي همين است که مي‌گويند بعد از ماه مبارک رمضان، چون انسان مدّت يک ماه روزه گرفته و معده اش به کم غذايي عادت کرده است بايد مقداري در خوراکش احتياط کند و چند روزي غذايش کمتر باشد که معده دوباره براي غذا آماده شود. بهترين دوا پرهيز است. متأسّفانه براي ما سخت است که پرهيز کنيم و الّا اگر انسان پرهيز داشته باشد نوع مرضها خوب مي‌شود.

"وَ السِّرَاجُ فِي الْقَمَرِ" در جايي که روشنايي است انسان بخواهد چراغ روشن کند.

"وَ الزَّرْعُ فِي الْأَرْضِ السَّبِخَةِ" زراعت کردن در نمکزار، در زميني که نمکزار است زراعت نکنيد، زحمتهايتان از بين خواهد رفت. زراعت بايد در جايي انجام شود که نمک نداشته باشد.

"وَ الصَّنِيعَةُ عِنْدَ غَيْرِ أَهْلِهَ" اگر انسان مي‌خواهد يک معروفي را انجام بدهد يا يک خدمتي کند و يا چيزي را به کسي ياد دهد، آن شخص بايد اهلش باشد. اگر اهل بود آن صنيعه را فرا مي‌گيرد ولي اگر اهلش نباشد و خداي ناخواسته بخواهد غرض يا عناد داشته باشد صنيعت انسان از بين مي‌رود. "صنيعه" به معناي کار خوب انجام دادن و يا خدمت کردن است؛ بنابراين مي‌فرمايد: اگر خدمتي مي‌کني يا چيزي ياد مي‌دهي به کسي ياد بده که اهلش باشد.

اگر مي‌خواهي بروي و از خدمت آقا سؤالي کني سؤال تعلّمي کن که چيزي ياد بگيري نه اينکه بروي و آقا را به دردسر بياندازي. بعضي ها همينطور هستند و مي‌خواهند از روي حسودي، طرف را از بين ببرند. چرا بعضي از ما اينطور هستيم و وقتي مي‌بينيم يک نفر فاضل و ملّا است بلافاصله او را از پا درمي آوريم و آبرويش را مي‌ريزيم که ديگر در مردم نباشد؟ اين معناي غير اهليّت را مي‌رساند. انساني که اهل باشد، مؤمن باشد اين کارها را نمي کند. آن