انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٢٤ - مجلس ٨١ دور بودن سه طائفه از رحمت خدا

مگر آن که معذور باشيد. تنها غذا خوردن خطر دارد زيرا انسان گاهي در سر سفره برايش حالاتي پيش مي‌آيد که نيازمند کمک است. اگر تنها باشد کسي به دادش نمي رسد. يکي از بزرگان مي‌گفت: شخصي تنها غذا مي‌خورد. هر چه به او گفتم: تنها غذا نخور، مي‌گفت: اين حرفها چيست؟ بالاخره روزي سر سفره غذا در گلويش گير کرد و خفه شد. تنها غذا خوردن نوعي بي حرمتي به ديگران نيز هست لذا دين از آن منع کرده است.

"وَ رَاكِبَ الْفَلَاةِ وَحْدَهُ" کسي که در سفر بيابان تنها برود. خود من به شخصي تذکّر دادم بيرون مي‌روي، تنها نرو زيرا روايت داريم بيابان، تنها نرويد. به من گفت: خدا هست و توکّل بر خدا. روزي براي شکار رفت و حالش به هم خورد و مُرد. کسي نبود که به دادش برسد. با ماشين تنها نرويد به هر حال دشمن است و گرفتاري هم هست. کسي باشد که به شما کمک کند.

"وَ النَّائِمَ فِي بَيْتٍ وَحْدَهُ" در خانه تنها نخوابيد. چه بسا در عالم خواب عوارضي براي انسان پيش آيد که بايد کسي باشد که انسان را نجات بدهد.

"يَا عَلِيُّ، ثَلَاثَةٌ يُتَخَوَّفُ مِنْهُنَّ الْجُنُونُ" علي جان، سه چيز است که خوف آن مي‌رود انسان را ديوانه کند:

"التَّغَوُّطُ بَيْنَ الْقُبُورِ" رفع حاجت کردن در قبرستان. شايد دليلش اين باشد که به قبور اموات و بزرگان بي حرمتي مي‌شود.

"وَ الْمَشْيُ فِي خُفٍّ وَاحِدٍ" با يک کفش راه برود يعني با يک لنگه کفش راه رفتن. حالا نسبت ديوانگي به او مي‌دهند يا واقعاً ديوانه مي‌شود به هر حال، اين ترس وجود دارد که ديوانه شود.