انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٠٢ - مجلس ٧٧ مكارم اخلاق و مواظبت بر چهار چيز

بالاخره اگر کسي چنين برخوردي کرد وظيفه ما در مقابل او چيست؟ آيا ما هم بايد مقابله کنيم؟ پرخاشگري کنيم يا اينکه حلم و بردباري داشته باشيم؟ آقا مي‌فرمايد در چنين مواردي بهترين برخورد، حلم است که گفته اند: وقتي انسان پستي را ديدي بهترين بزرگواري تو نسبت به او بي اعتنايي است يعني کسي که اين تعبيرات از دهانش بيرون مي‌آيد معلوم مي‌شود تشخيص و قوه عاقله ندارد پس آدم نادان را رها کن، بگذار ديگران او را ملامت کنند که نمونه اش را نسبت به ائمّه علیهما‌السلام و بزرگان ديده ايم.

شخصي مقابل حضرت موسي بن جعفر علیه‌السلام آمد در حالي که همه بزرگان و اصحاب نشسته بودند و شروع کرد ناسزا گفتن به ايشان. حضرت علیه‌السلام سکوت کرد و جوابي نداد. بعد که رفت، فرمود: مي‌دانم چطور جوابش را بدهم. فرداي آن روز حضرت علیه‌السلام به در خانه اش رفت. پرس و جو کرد، گفتند به مزرعه رفته است. حضرت علیه‌السلام حرکت کرد و نزد همان شخص رفت. تا نزديک او رسيد يک مرتبه همان شخص با ديدن آقا داد و بيداد راه انداخت. گفت: نيا که زراعت مرا به هم مي‌زني. حضرت علیه‌السلام به حرف او اعتنايي نکرد و جلو رفت و با روحيّه اي که داشت با آن شخص برخورد کرد و شخص را کاملاً از اين رو به آن رو کرد.

به آن شخص فرمودند: امروز آمده ام که جواب تو را بدهم. آن شخص گفت: نمي خواهد بيايي، تو به من ضرر مي‌زني. حضرت علیه‌السلام فرمود: محصولي که داري چقدر برايت درآمد دارد؟ شخص گفت: مگر من علم غيب دارم؟ فرمود: نگفتم که دقيق بگو، گفتم شما درآمد امسالت را چقدر تخمين مي‌زني؟ آن شخص مبلغي را بيان کرد. حضرت علیه‌السلام فرمود: من دو برابر آن را به تو مي‌دهم. وقتي دو برابر مبلغ را به او داد يک مرتبه آن شخص از اين رو به آن رو شد و بنا کرد دست آقا را بوسيدن و اظهار پوزش کردن.