"لَا يَتَأَسَّفُونَ عَلَى مَا خَلَّفُوا مِنَ الدُّنْيَا" دوستان تو براي آنچه که در دنيا باقي گذاشته اند تأسّف نمي خورند. اينطور نيستند که تأسّف بخورند که اي واي، اين همه اموال را در دنيا گذاشتيم. حقيقتش هم همينطور است چون نوعاً کساني تأسّف مي‌خورند که يک سلسله اموال و املاکي را از دست بدهند و در مقابل دستشان خالي بماند امّا چنانچه بدانند که اگر ببخشند در عوض مالشان چندين برابر به آنها داده مي‌شود ديگر جاي تأسّف نيست. خداوند تبارک و تعالي آنچنان آنها را در فردوس پذيرايي مي‌کند و مورد عنايت خودش قرار مي‌دهد که هيچگاه تأسّفي براي آنچه که در دنيا گذاشته اند، نمي خورند.

از اينجا معلوم مي‌شود که يک عدّه هم فرداي قيامت نسبت به آنچه که داشتند و در دنيا گذاشتند و نتوانستند همراه خودشان ببرند تأسّف مي‌خورند. چرا تأسّف مي‌خورند ؟ تأسّف آنها از اين است که از چنين اموالي جدا شدند. شايد هم تأسّفشان از اين مهمتر باشد که خدا اين همه اموال را در اختيارشان گذاشت که به وسيله آن بتوانند آخرت را براي خود تهيّه کنند ولي متأسّفانه هر چه داشتند براي دنيا مصرف کردند و هيچ به فکر آخرت نبودند چون چندان اعتقاد به آخرت نداشتند و خيال مي‌کردند که هدف از خلقت و آوردن در دنيا، خوردن و خوابيدن بوده است و والسّلام؛ اگر انسان فکر اين باشد که در آخرت نياز به داشتن اعمال نيک دارد هيچگاه اين طوري عمل نمي کند که يک عمر در دنيا باشد، اين همه اموال داشته باشد ولي هيچ چيزي براي خودش به عنوان ذخيره قبر و آخرت همراه نداشته باشد.

پيغمبر بزرگوار صلی الله علیه و آله و سلم اين بيانات را بالاي منبر تذکّر داد که بايد گوش دل داشته باشيم و توجّه کنيم. اگر چيزي را هم در دنيا داشتيم آن را براي آخرت بخواهيم، براي خدا بخواهيم. عدّه اي هستند که اموال زيادي در دنيا دارند ولي نه تنها خودشان براي آخرت استفاده نکرده اند، بلکه بچّه هايشان هم از آن استفاده نمي کنند. اموال را در غير امر شرعي به کار مي‌برند، حال بايد پدر جوابگو باشد.