خداوند متعال در قرآن کريم در چندين جا و به صورت هاي گوناگون مي‌فرمايد: اين همه نعمت به شما داديم، همه را در دنيا گذاشتيد و آمديد مثل مسافريني که مي‌خواهند به جايي بروند امّا وسايلي همراه خود نمي برند و دستشان خالي است. سؤال مي‌کنند: حالا چه مي‌کنيد؟ از چه کسي مي‌توانيد بگيريد؟ آيا کسي حاضر است به شما چيزي بدهد؟ برادران، مواظب باشيد براي خودتان در دنيا دَيني نگذاريد، حقّ النّاس گردنتان نماند. تا مي‌توانيد در دنيا حقوق همديگر را بدهيد.

روزي حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم به مغازه قصّابي تشريف برد که مقداري گوشت بگيرد. وقتي خواستند پول بدهند متوجّه شدند که پول همراهشان نيست. همان جا برگشتند و گوشت نگرفتند. صاحب قصّابي به آقا گفت: آقا جان، ببريد و بعداً پولش را بياوريد. حضرت صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: خير، هر وقت پول داشتم مي‌آيم و مي‌گيرم. صاحب قصّابي گفت: آقا، من به شما اجازه مي‌دهم، مشکل ندارد. فرمود: بله، اين دنيا را نگاه نکن که اجازه مي‌دهي، در عالم آخرت به دنبال کسي هستيد که مقداري بار را سبک کند. حضرت صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: نگذاريد که حقّ النّاس به گردنتان بيافتد. هيچکس حاضر نمي شود که از خودش به شما چيزي بدهد چون روز سختي در پيش داريد. همه دنبال اين هستند که خودشان را نجات دهند.

"يَا عَلِيُّ، أَنَا وَلِيٌّ لِمَنْ وَالَيْتَ وَ أَنَا عَدُوٌّ لِمَنْ عَادَيْتَ" من دوست آن کسي هستم که با تو دوستي کند و دشمن هستم با آن کسي که با تو دشمني کند.

"يَا عَلِيُّ، مَنْ أَحَبَّكَ فَقَدْ أَحَبَّنِي وَ مَنْ أَبْغَضَكَ فَقَدْ أَبْغَضَنِي" هر که تو را دوست داشته باشد مثل اين است که مرا دوست داشته است و هر که با تو دشمني کند مثل اين است که با من دشمني کرده است.

ممکن است عدّه اي بگويند که ما هم جزو دوستان اميرالمؤمنين علیه‌السلام هستيم. بايد گفت که صِرف گفتن دوستي دليل نمي شود. بايد ديد که آيا نشانه اي هم داريد؟ اگر نشانه اي دال بر اين حرف باشد علامت دوستي است و الّا صرف