انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٦٩ - مجلس ٨٨ دنيا در نگاه مؤمن و كافر و مقام مؤمن مريض

و بي تيمم مرا بخشيده است. تا اين پيام را داد اشکم سرازير شد. با خود گفتم: من اين موضوع را به کسي نگفته بودم.

ما درون را بنگريم و حال را ني بُرون را بنگريم و قال را

"يَا عَلِيُّ، أَنِينُ الْمُؤْمِنِ الْمَرِيضِ تَسْبِيحٌ وَ صِيَاحُهُ تَهْلِيلٌ" شخص مؤمن و با ايمان آنچنان پيش خدا محبوب است که هر گاه مريض هم مي‌شود مرضش هم براي او رحمت است. آنقدر مورد عزّت و لطف خدا است که خدا ناله کردن شخص مؤمن مريض را تسبيح حساب مي‌کند يعني ثواب "سبحان الله" به او مي‌دهد. در روايت است که مرض هر مريضي اوّل شب شدّت پيدا مي‌کند. همينطور هم است بيماري در اوّل غروب شدّت پيدا مي‌کند ولي در آخر شب که مي‌شود اُفت مي‌کند و حالت بهبودي و آرامش خاصّي پديدار مي‌شود. از يکي از معصومين علیهما‌السلام پرسيدند: چه حسابي است که اوّل شب انسان درد مي‌کشد ولي آخر شب دردش ساکت مي‌شود؟ حضرت علیه‌السلام فرمود: اين از علائم هواي بهشت است. هر چه به طرف سحر و بين الطّلوعين مي‌رويد به هواي بهشت نزديک مي‌شويد و چون در آن موقع نسيم بهشتي است اثر و برکت نسيم بهشتي اين است که مرضها کنار مي‌رود. تب از آثار جهنّم است و نمونه اي از آثار جهنّم است.

حضرت علیه‌السلام مي‌فرمايد: مي‌خواهيد ببينيد جهنّم چگونه است و چطور انسان را مي‌سوزاند؟ ببينيد وقتي تب داريد چه حالي داريد. هنگام تب، آتش در بدن انسان نيست امّا بدن طوري داغ مي‌شود که انسان خيال مي‌کند در بدنش آتش روشن کرده اند فلذا حضرت علیه‌السلام مي‌فرمايد: هر وقت تب کسي شدّت کرد پايش را با آب سرد بشوييد تا پايين بيايد.