انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٧٤ - مجلس ١٠١ محبوب ترين اعمال نزد خداوند متعال
انجام ندهد چه در آشکارا و چه در خلوت. ممکن است در آشکارا خيلي از ما گناه نکنيم و مرتکب کار حرام نشويم چون به شأن روحانيّت نمي خورد و اگر در آشکار معصيت کند آبرويش ميرود به همين خاطر انجام نمي دهد امّا ترک محارم در خلوت بسيار مهم است و ايمان ميخواهد که انسان در خلوت باشد و اگر گناه برايش پيش آمد انجام ندهد. در جائي باشد که کسي او را نمي بيند ولي حرام را بجا نياورد و دليلش هم بجز خدا چيز ديگري نباشد.
در اينجا فقط قدرت الهي بايد انسان را کمک کند تا مرتکب گناه نشود. ببينيد، حضرت صلی الله علیه و آله و سلم فرمود دوّمين عملي که خدا خيلي دوست دارد اين است که انسان از محارم خدا دوري کند. انسان نزديک حرام خدا نرود. اين چنين انساني که خود را ساخته و به هيچ عنوان دست به گناه نمي زند با ورع ترين مردم است. کسي که نزديک گناه نمي رود او انسان با تقوايي است.
"وَ مَنْ قَنِعَ بِمَا رَزَقَهُ اللَّهُ فَهُوَ مِنْ أَغْنَى النَّاسِ" سوّم اينکه اگر به آنچه خدا روزيش کرده است قانع باشد، او بي نياز ترين مردم است. الان روزي هاي هر يک از شما برادران عزيز يکسان نيست. خدا براي هر کسي يک طور روزي قرار داده است. روزي هر يک از ما از يک مسيري به دست ما ميرسد. ممکن است تفاوت داشته باشد که مسأله اي نيست. هر چه خدا مصلحت بداند، خوب است. نبايد حساسيت نشان داد. نبايد انسان بگويد که چرا فلاني اينقدر دارد. اگر کارها دست خدا است پس برنامه ها را هم خدا تنظيم ميکند در نتيجه اوّلاً ﴿نَحْنُ نَرْزُقُكُم﴾١ رزق و روزي را خدا ميدهد و ثانياً ﴿وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْض﴾٢ بالاخره هر کس که تقوايش بيشتر باشد از فيوضات الهي
١ . سوره مبارکه انعام، آيه ١٥١
٢. سوره مبارکه زخرف، آيه ٣٢