انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٦٤ - مجلس ٨٨ دنيا در نگاه مؤمن و كافر و مقام مؤمن مريض

فرزندانش چه گذاشته است؟ اگر ببينند که وضع خوب است، مي‌گويند: به به، خوش به سعادتشان، بچّه ها چه پول مُفتي بدست آوردند، اگر هم وضعش خوب نباشد، مي‌گويند: اي داد و بيداد، بيچاره ها از گرسنگي نميرند؟ مردم اينگونه هستند.

حضرت صلی الله علیه و آله و سلم متعلّق "مَا خَلَّفَ" را بيان نکرده است. ممکن است به لحاظ مال باشد که بيشتر اين تعبير استفاده مي‌شود زيرا در بعضي از روايت ها به جاي اين کلمه "ما ترک" آمده است ولي اگر مطلب را مطلق گرفتيم معناي "ما خلّف" اين است که چه چيزي از خود بجاي گذاشته است از مال و اولاد و موارد ديگر؛ علي کلّ حال، مردم نسبت به ما ترک فرد صحبت مي‌کنند ولي نگاه ملائکه به اين است که چه چيزي پيش فرستاده است و براي آن دنياي خود چه چيزي فرستاده است.

"يَا عَلِيُّ، الدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكَافِرِ" دنيا براي مؤمن زندان مي‌باشد. انسان مؤمن در دنيا آسايش ندارد و هميشه گرفتار است، در اذيّت و آزار است و آسايش و راحتي ندارد. در خيابان راه مي‌رود ناراحت مي‌شود، افراد را مي‌بيند، ناراحت مي‌شود، مسجد مي‌رود ناراحت مي‌شود، حرم مي‌رود ناراحت مي‌شود، هر جا که مي‌رود با يک سلسله گناه و معصيت برخورد مي‌کند. براي شخص با ايمان خيلي سخت است. کسي که اعتقاد به خدا دارد وقتي حرکتهاي ديگران را مي‌بيند خيلي برايش سخت است.

مؤمن محبّ خدا است. واقعاً انساني که با ايمان است زندگي دنيا برايشان سنگين است مثل اينکه شما يکي را واقعاً دوست داريد، جداً به او علاقه داريد وقتي ديگران جلو چشمتان به او چوب يا سنگ مي‌زنند چقدر براي شما سخت مي‌شود مي‌گويي: اي واي، چرا دوست مرا اذيّت مي‌کنند؟ چقدر کتکش مي‌زنند؟ چقدر براي شما سنگين و ناگوار است؟ حالا واقعاً کسي که