انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٦ - مجلس ٦١ ويژگى دوستان و محبين اميرالمؤمنين(ع)
ادّعا کردن که درست نيست و هر کس ميتواند بگويد من دوست اميرالمؤمنين علیهالسلام هستم. حال با چه نشانه اي ميتوانيم دوست آقا را بشناسيم؟
"يَا عَلِيُّ، إِخْوَانُكَ الذُّبُلُ الشِّفَاهِ تُعْرَفُ الرَّهْبَانِيَّةُ فِي وُجُوهِهِمْ" آنها کساني هستند که لبهايشان از بيان ذکر حضرت احديّت بي کار نمي ماند. هميشه ذکر ميگويند. براي خدا کار ميکنند و لبهايشان خشک است، کنايه از اينکه هميشه دائم الذّکر هستند. به ياد خدا هستند. رهبانيّت در صورت آنها نمايان است و نشان ميدهد که اهل عبادت و تقوا هستند. جدّاً افرادي که اهل تقوا هستند همين اوصاف را دارند که حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم فرمود. صورتشان نشان ميدهد که افراد متديّن و با تقوايي هستند. واقعاً چهره نوراني دارند؛ پس نتيجه ميگيريم امور معنوي در صورت انسان اثر دارد.
در مقابل، اگر خداي ناخواسته دنبال خلاف برود جدّاً در چهره اش احساس تيرگي ميکند. وقتي نگاهش ميکنيم ميبينيم در دل جا نمي افتد. علاقه به او پيدا نمي کنيم. اين امدادهاي غيبي واقعيّتهايي است که قابل انکار نيست. تا ميتوانيد دنبال تقوا و پاکي و پاکيزگي برويد تا صورتتان نوراني شود. روايت دارد هر کس بتواند خودش را موفّق به خواندن نماز شب کند و آن را ترک نکند خدا صورت او را نوراني ميکند و وقاري در چهره او قرار ميدهد که ديدن او يک حالت هيبت بوجود ميآورد.
بنابراين، حضرت صلی الله علیه و آله و سلم ميفرمايد: لبهاي علاقمندان و محبّين تو مشغول گفتن ذکر خدا است و در چهره آنها رهبانيّت و زهد و تقوا ديده ميشود.
"يَا عَلِيُّ، إِخْوَانُكَ يَفْرَحُونَ فِي ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ" محبّين تو در سه جا خوشحال ميشوند:
"عِنْدَ خُرُوجِ أَنْفُسِهِمْ وَ أَنَا شَاهِدُهُمْ وَ أَنْتَ" از جاهايي که محبّين اميرالمؤمنين علیهالسلام خيلي خوشحال ميشوند در موقع جان دادن است چون روايت دارد خدا به دوستان و محبّين جايگاهشان را نشان ميدهد و از اين جهت خوشحال ميشوند. به به، علي جان، موقع جان دادن هم من بالاي سر آنها هستم و هم تو.