انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٧٦ - مجلس ١٠١ محبوب ترين اعمال نزد خداوند متعال

مي‌فرمود: اگر يک روز سير باشم خدا را شکر مي‌کنم و اگر يک روز هم گرسنه باشم ياد گرسنگان مي‌کنم.

هميشه روحانيّت يک چنين شرايطي داشته است؛ پس چه بهتر که ما نيز به اين شرايط که خدا براي ما جمع کرده است قناعت داشته باشيم و راضي باشيم. بگوييم خدايا تو را شکر مي‌کنيم. به هر چه قرار داده اي راضي و ممنونيم. بزرگان ما به اين صفت قناعت مزيّن بودند و به آنچه داشتند مدارا کردند. صفتي داشتند که گاهي حاضر بودند خودشان را به زحمت بيندازند و خودشان را در مشقّت قرار دهند و از نظر معيشت در سختي بگذرانند ولي ديگران در آسايش باشند؛ چرا؟ از بس اعتقاد به اين مطلب داشتند که بايد قانع و راضي بود؛ چون اعتقاد به خدا زياد بود. حتّي مي‌نويسند بعضي از علما مثل مرحوم شيخ مرتضي انصاري رحمه الله خودش را به زحمت مي‌انداخت تا ديگران در رفاه باشند.

در زمان مرجعيّت مرحوم شيخ انصاري رحمه اللهدر نجف، بعضي خدمت ايشان آمدند و مطالبي گفتند. آقا حاضر بود خودش تحمّل زحمت کند ولي ديگران نه. آمدند و گفتند فلان طلبه سيّدي است از سادات، دستش خالي و وضع مالي سختي دارد اگر مي‌شود شما محبّت کنيد و چيزي به او بدهيد. شيخ فرمود: اي واي، اين جريان را موقعي به من گفتيد که هيچ چيزي در دستم نيست. ايشان فکري کرد و تأملي نمود و گفت: الان چيزي يادم آمد. دو سال نماز و روزه استيجاري براي شخصي است، آن را مي‌گيرم و به اين سيّد مي‌دهم تا استفاده کند و يک مقدار وضعش خوب شده و از اين سختي بيرون بيايد.

تا اين را شيخ گفت، آقايي که جريان سيّد را براي ايشان نقل کرده بود، عرض کرد: عذر مي‌خواهم، اين زحمت را نکشيد. اين نماز و روزه را رها کنيد. شيخ انصاري فرمود: چرا؟ گفت: اين سيّد، آقازاده است و حاضر نمي شود نماز و روزه استيجاري بگيرد و علاوه بر اين، ايشان خيلي درس خوان است، تمام همّ