انوار اخلاقى، وصاياى پيامبر اعظم به امير المؤمنين - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ١٤٢ - مجلس ٨٤ سه سفارش كه موجب نجات انسان مىشود

فرمايشات اهل بيت عصمت و طهارت علیهما‌السلام که قربانشان بشوم، همه واقعيّت و حقيقت دارد ولي عقل ما نمي رسد.

در جمله بعدي، حضرت رسول صلی الله علیه و آله و سلم يک مسأله فقهي را بيان مي‌کند. ايشان به اميرالمؤمنين علیه‌السلام مي‌فرمايد:

"يَا عَلِيُّ، لَا رَضَاعَ بَعْدَ فِطَامٍ" علي جان، بعد از فطام، رضاعي نيست يعني وقتي بچّه به سن و سالي رسيد که بايد از نظر شير خوردن از مادر جدا شود در اين صورت احکام رضاع را ندارد. "فطيم" آن زماني را مي‌گويند که از نظر اسلام، ديگر بچّه حقّ ارتضاع را ندارد. خداوند متعال در قرآن کريم، اتمام رضاع را به حولين الکاملين گرفته است.

حضرت صلی الله علیه و آله و سلم مي‌فرمايد که بعد از فطام، رضاعي نيست يعني بعد از اينکه بچّه به سنّي رسيد که بايد از شير خوردن جدا شود، اگر بخواهد شير بخورد ديگر رضاع نيست يعني حکم رضاع را دارا نيست؛ چون موضوع رضاع، خودش داراي يک سلسله احکامي است. رضاع احکامي دارد چه درباره خود بچّه و چه درباره ديگران و چه درباره مادر و پدر و چه براي بستگان.

ما در چه مواردي مي‌توانيم احکام رضاع را بار کنيم؟ بر رضاعي که به مرحله فطام نرسيده باشد مي‌توان مسائل رضاع را بار کرد و اگر به مرحله فطام رسيد، ديگر تمام شد. البتّه مرحوم شهيدين و هم بقيّه فقها رحمهم الله اين مسأله را بيان کرده اند که آيا بعد از دو سال، شير دادن حرام مي‌شود يا نه؟ اين بحثي است که علما در مورد نهي موجود در آن نظر داده اند که چه نهيي است. شايد هم از باب ارشاد باشد چون شير بعد از فطام، استخوان بچّه را بي حس مي‌کند.

در روايات است که حضرت علیه‌السلام مي‌فرمايد اگر بچّه بيش از دو سال شير بخورد استخوانهاي محکم شده اش سست مي‌شود لذا ذات اقدس حقّ، جلو شيردادن