فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٧٤ - واژه چهارم «ولايت»

(فَلَنَسْئَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَ لَنَسْئَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ\* فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَ ما كُنَّا غائِبِينَ\* وَ الْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ\* وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ بِما كانُوا بِآياتِنا يَظْلِمُونَ)[١].

به يقين، (هم) از كسانى كه پيامبران به سوى آنها فرستاده شدند سؤال خواهيم كرد؛ و (هم) از پيامبران سؤال مى‌كنيم.\* و مسلّماً (اعمالشان را) با علم (خود) براى آنان شرح خواهيم داد؛ و ما هرگز غايب نبوديم (بلكه همه جا ناظر اعمال بندگان هستيم).\* وزن كردن (اعمال، و سنجش ارزش آنها) در آن روز، حق است. كسانى كه كفّه‌هاى (عملِ) آنها سنگين است، تنها آنان رستگارند\* و كسانى كه كفّه‌هاى (عملِ) آنها سبك است، افرادى هستند كه سرمايه وجود خود را، به سبب ظلم و ستمى كه نسبت به آيات ما روا مى‌داشتند، از دست داده‌اند.

بلكه حقيقت اين است كه همه آيات سوره اعراف تا آخر سوره پيرامون همين مسئله «ولايت الهى» به معناى حاكميت و سلطنت خدا و آثار و نتايج پيروى و تسليم نسبت به آن، يا آثار و نتايج سركشى و طغيان بر آن است. در آيات بيست و هفتم تا سى‌ام اين سوره، پس از بيان داستان آدم و حوا و چگونگى نافرمانى آنان چنين آمده است:

(يا بَنِي آدَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ كَما أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُما لِباسَهُما لِيُرِيَهُما سَوْآتِهِما إِنَّهُ يَراكُمْ هُوَ وَ قَبِيلُهُ مِنْ حَيْثُ لا تَرَوْنَهُمْ إِنَّا جَعَلْنَا الشَّياطِينَ أَوْلِياءَ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ\* وَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً قالُوا وَجَدْنا عَلَيْها آباءَنا وَ اللَّهُ أَمَرَنا بِها قُلْ إِنَّ اللَّهَ لا يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ

[١] . همان: ٦- ٩.