فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٤٦ - واژه چهارم «ولايت»

است كه بالالتزام بر اين قضيه كليه دلالت دارد كه: هر حاكمى به جز خدا و منصوب از سوى او «طاغوت» است و پيروى از او پيروى از طاغوت است.

آيه دوم:

از آياتى كه با به‌كارگيرى واژه ولايت يا مشتقات آن دلالت بر حصر مُلك و سلطنت و حاكميت در ذات اقدس بارى‌تعالى دارد آيه كريمه ذيل است:

(إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ\* وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ)

«سرپرست و ولىّ شما، تنها خداست و پيامبر او و كسانى كه ايمان آورده‌اند؛ همان‌ها كه نماز را بر پا مى‌دارند، و در حال ركوع، زكات مى‌دهند\* و كسانى كه ولايت خدا و پيامبر او و آن دسته از مؤمنان را بپذيرند، (پيروزند) زيرا حزب خدا پيروزاست»[١].

درباره دلالت اين آيه دو مطلب وجود دارد:

مطلب اول: دلالت آيه بر حصر ولايت بر مؤمنان در خدا و رسول خدا و مؤمنان مخصوصى كه آنان را به وصف‌ (يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ) «نماز برپا مى‌دارند، و در حال ركوع، زكات مى‌دهند» توصيف كرده است.

مطلب دوم: دلالت خود آيه و قرائن ديگر بر اينكه واژه «ولى» به معناى حاكم و مَلِك و رهبر و آمر و ناهى است.

[١] . سوره مائده: ٥٥ و ٥٦.