فقه نظام سياسى اسلام - اراکی، محسن - الصفحة ٢٧١ - واژه چهارم «ولايت»

فَسَيَقُولُونَ اللَّهُ فَقُلْ أَ فَلا تَتَّقُونَ)[١] «چه كسى تدبير امر مى‌كند؟ خواهند گفت: «خدا» پس بگو: آيا پرهيزگارى پيشه نمى‌كنيد؟!» بر اراده معناى مولويت فرمانروايى و حكومت بسيار روشن است و دلالتش بر حصر مولويت به اين معنا به اقتضاى ذيل آيه‌ «وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ‌» نيز روشن است؛ زيرا در اين جمله هر مولايى به‌جز خدا به قرينه مقابله، مصداق «ما يفترون» به‌شمار آمده است.

آيه نهم:

از آيات متضمن واژه «ولايت» يا مشتقات آن، كه بر حصر حاكميت در خداى متعال دلالت دارد، آيه سوم از آيات سوره اعراف است:

(اتَّبِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ وَ لا تَتَّبِعُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ قَلِيلًا ما تَذَكَّرُونَ).

از چيزى كه از جانب پروردگارتان بر شما نازل شده، پيروى كنيد. و از اولياء و معبودهاى ديگر جز او، پيروى نكنيد. هر چند كمتر متذكّر مى‌شويد.

براى تبيين دلالت اين آيه نيز بايد دو مطلب را مورد بحث قرار داد:

١. دلالت آيه بر حصر ولايت در ذات بارى‌تعالى؛

٢. دلالت آيه و قرائن محيط به آن بر اراده ولايت به معناى حاكميت و حق امر و نهى.

[١] . همان: ٣١.