آتش غم در جان آن پاكيزگان افتاد دختر امام حسين عليه السّلام چهره به خون دل مى‌آلود كه وا أبتاه و خواهرش جامه حيرت به دست حسرت چاك مى‌زد كه وا أخاه حرم محترمش مى‌ناليد كه دريغا گل رخسار گلبن گلشن ولايت از شاخسار حيات فرو خواهد ريخت، فرزند دلبندش زين العابدين عليه السلام مى‌زاريد كه افسوس كه دست روزگار غدار غبار يتيمى بر فرق من خواهد ريخت و زمانه جفا پيشه را با وجود جبّارى بر حال آن مظلومان رحم مى‌آمد و جهان سخت دل را با آن همه بى‌رحمى بر آن محرومان دل مى‌سوخت فلك به زبان حسرت مى‌گفت.

پشت امل ز بار مصيبت شكسته شد وا حسرتا كه رشته دولت گسسته شد
زمين از روى نياز ناله مى‌كرد:

بيداد بين كه عالم غدّار مى‌كند غوغا نگر كه دهر ستمكار مى‌كند
امام حسين (ع) اهل بيت را تسلّى مى‌داد و به صبر مى‌فرمود كه كليد در نجات است.

صبر كن الصّبر مفتاح الفرج اى كه هستى از حوادث در حرج
اما سرگردانى موسى كليم و گريختن او از فرعون لئيم و آزارها ديدن از قوم خويش و شنيدن سخنان ناملايم از كم و بيش اشتهارى تمام دارد و فرار امام حسين (ع) از جفاى حكام شام و مهجور ماندن از زيارت جدّ بزرگوار خود عليه السلام و سرگردانى در صحراى كربلا و مبتلا شدن از بى‌وفائى امّت به انواع كرب و بلا در محل خود ازين اين كتاب رقم تحرير و سمت تسطير خواهد يافت هر سخن وقتى و هر نكته مكانى دارد.

بيان ابتلاى ايّوب پيغمبر (عليه السلام)

ديگر از پيغمبران على نبيّنا و آله و عليه السلام بليّه ايّوب مشهور است و صبر او در بلا بر همه زبان‌ها مذكور، آرى لشكر نعمت كه در رسد درگاه بيگانگان طلبد تا فرود آيد و طليعه سپاه محنت كه بيايد زاويه آشنايان جويد و در آنجا نزول فرمايد اى دنياداران شما را نعمت و سو در خور است اى دوستان و هواداران شما را زحمت و شور خوشتر است در يكى از كتب سماوى مسطور است كه فرزندان آدم بدانيد كه آسمان خزينه