شجاعت و سخاوت مذكور و مشهور است گويند او را يك پسر بوده، داود نام و داود پنج پسر داشت: ابو الفاتك و عبد اللّه و حسين شاعر و حسن محترق و على و محمّد مصفح، اما اعقاب محمد مصفح اندك بوده و عقب على بن سليمان حسين عابد شهيد است و حسن محترق باديه‌نشين بود و اعقاب او نيز باديه‌نشين بودند و حسين شاعر را اولاد هست از جمله: عبد اللّه المكنّى بابى الهندى امّا ابو الفاتك اولاد او را فاتكيون گويند. ابو الفتك صد و بيست و پنج سال بزيست و اولاد او در مخالف ملوك بودند و او را هشت پسر بود: اوّل اسحاق او را فارس بن حسن گفتندى وجود و جرئت و كرم و سطوت خاصّۀ وى بود. و از آن اولاد وى و عقب وى از محمّد و على و ادريس و قاسم است. دوّم محمّد و بنو الحجازى در بغداد و طرابلس از نسل وى‌اند. سوّم احمد كه او را ابو الجعفر گفتندى صد و بيست و هفت سال به زيست و عقب او بسيارند همه نقبا و رؤسا، و ابو طالب و عباس و قاسم از نسل وى‌اند. چهارم صالح ابو الفاتك و اصحّ آن است كه اولاد او نماند. پنجم جعفر، آل مضام از نسل وى‌اند. ششم قاسم نسّابه و او نيز معقّب است و هياج و سراج از نسل وى‌اند. هفتم داود و موسى فارس و حسين بيدار از اولاد وى‌اند. هشتم عبد الرحمن بن ابى الفاتك صد و بيست سال بزيست و بيست و يك پسر داشت از جمله يازده معقّب بودند و ابو طيّب داود بن عبد الرحمن كه اولاد او را آل ابى طيّب گويند و او را عقب بسيار است و بنو دهاش و بنو على و بنو حسان و بنو قاسم و بنو يحيى اينها همه از اولاد ابى طيّب‌اند، و بنو سجّاح و بنو مكثر اولاد وى‌اند. امّا عقب وهّاس بن ابى طيّب از شش پسر است: محمد و حازم و مختار و مكثر و صالح و حمزه. اما حمزة بن وهّاس والى مكه مباركه شد، بعد وفات او امير تاج المعالى شكر بن ابى الفتوح، و حمزه را از چهار كس عقب بوده: عماره و محمد و ابو الغانم يحيى و امير المخالف عيسى، و عيسى را پسرى بود على نام به ضمّ عين و فتح لام حاكم و صاحب اختيار مكّه بود. در ايّام او جار اللّه علامه (زمخشرى) (شكر اللّه سعيه) كتاب كشّاف را به نام او تصنيف كرده و قصايد بسيار در مدح او إنشا نموده و او نيز در مدح زمخشرى ابيات دارد و عقب وى بسيار است. امّا موسى بن الشيخ صالح او را «موسى