و در روايتى آمده است كه فرمود: «هنّ صوايح، تتبعها نوايح» . حالا اينها فريادكنندگانند در فراق من، و بعد از آن نوحه‌كنندگان از پى در خواهند آمد براى مصيبت من. و آن شب أمير در خانۀ امام حسن إفطار كرده بود، چون اين كلمه بگفت حسن فرمود كه يا أبتاه! اين چه فالست كه مى‌زنى، و اين چه حديث است كه مى‌گويى؟ كه دلهاى ما دردمند و جانهاى ما مستمند شد، گفت: اى فرزند اين فال نيست، امّا دلم گواهى مى‌دهد كه در اين ماه از جمله كشتگان خواهم بود. پس با يك يك فرزندان بر سبيل وداع كلمه‌اى مى‌گفت، و گوئيا از در و ديوار آواز جان‌گزارى الفراق! الفراق! استماع مى‌افتاد.

رخت بر بستيم و دل برداشتيم صحبت ديرينه را بگذاشتيم
وقت شد كز غصّه و غم وارهيم بر غم و شادى عالم پا نهيم
تا به كى بار غم دونان كشيم؟ تا بكى خونابه زين و آن چشيم؟
صدر جنّت بهر ما آراسته ما درين زندان به محنت كاسته
پس امير روى به مسجد روان شد و گفت:

خلوا سبيل المؤمن المجاهد فى اللّه لا يعبد غير الواحد
يعنى راه دهيد مؤمن جهادكننده در راه خداى را كه هرگز غير معبود يكتا، پرستش نكرده، و چون به مسجد بانك نماز گفت و مردمان را براى نماز آواز داد، و قدم در مسجد نهاد، و به نماز ايستاد.

امّا آن سه نفر خارجى شب همه شب در خانه قطامه شراب خورده بودند، و در آن وقت مست و خراب افتاده، چون قطامه آواز بانگ نماز امير شنيد، ابن ملجم را بيدار كرد و گفت: برخيز كه وقت رسيد و اينك على به مسجد آمد و دم به دمست، كه مردم روى به مسجد خواهند نهاد، زود برو حاجت من روا كن و به زودى بازآى، و درد فراق خود را هم به شربت وصال من دوا كن. ابن ملجم برخاست، و تيغ زهرآلود خود را برگرفت، و گفت بروم به تن هلاك و بدبخت، و بازآيم بديده آنچه نتوان ديد، كه من