فرمود كه ما اوذى نبىّ مثل ما اوذيت يعنى رنجانيده نشد هيچ پيغمبرى مانند آن كه من رنجانيده شدم، و به همين نسبت با اهل بيت هيچ پيغمبر اين جفا نكرده‌اند كه با اهل بيت خواجۀ عالم، و از جمله واقعه شهداى كربلا است كه هيچ ديده بدان گونه مصيبتى نديده و هيچ گوش چونان بليّتى نشنيده.

تا دهر هست واقعه زين صعبتر نديد هر كان خبر شنيد، كسش با خبر نديد
چشم زمانه بر ورق چرخ قصه‌اى پرسوزتر ز حال شبير و شبر نديد
امام يافعى در كتاب «مرآة الجنان» آورده است كه ابن عبد البرّ از حسن بصرى نقل كرده كه در واقعه كربلا شانزده تن از اهل بيت با ابى عبد اللّه الحسين شربت شهادت چشيدند كه در آن وقت و آن روز بر روى زمين ايشان را شبيه و نظيرى نبود.

در مصابيح القلوب [١]مذكور است كه كعب الاحبار روزى مردم مدينه را از ملاحم و فتنها كه در كتاب‌ها خوانده بود خبر مى‌داد. در اثناء سخن گفت: عظيم‌ترين واقعه و بزرگ‌ترين ملحمه قتل حسين على خواهد بود و چنين خوانده‌ام كه آن روز كه امام را شهيد كنند هفت آسمان خون بگريند. گفتند يا ابا اسحاق نشنيده‌ايم كه آسمان هيچ وقت خون گريسته باشد. گفت: «ويلكم إنّ قتل الحسين امر عظيم» واى بر شما كه قتل حسين كار بزرگ و صعب امرى است. وى فرزند خاتم پيغمبران و سبط رسول آخر الزمان و ريحانه سيد رسولان است. پسر سيد اوصياء، پنجم آل عباء و نور ديدۀ فاطمه زهرا (س) است. بدان خدايى كه جان كعب به دست اوست كه چنين خوانده‌ام كه آن روز كه وى را شهيد كنند گروهى از فرشتگان به سر روضه وى بايستند و مى‌گريند تا قيامت، كه هرگز از گريه بازنايستند و در هر شب جمعه هفتاد هزار فرشته آيند و بر سر قبر وى زارى كنند، چون بامداد شود به صوامع طاعت خود بازروند. اهل آسمان او را ابى عبد اللّه المقتول خوانند، فرشتگان زمين ابى عبد اللّه المذبوح و فرشتگان دريا او را حسين مظلوم خوانند و ملائكه هوا حسين شهيد گويند.

[١] -مصابيح القلوب فارسى در مواعظ از ابى على الحسن بن محمد سبزوارى بيهقى شافعى.