بر قتل حسين ارض و سما مى‌گريند از عرش على، تا به ثرا مى‌گريند
ماهى ته آب و مرغ در روى هوا در ماتم شاه كربلا مى‌گريند
و گريه در اين ماتم موجب حصول رضاى ربّانى و سبب وصول به رياض جاودانى است، چنانچه در آثار آمده كه «من بكى على الحسين أو تباكى وجبت له الجنة» يعنى هر كه بر حسين بگريد يا خود را به تكلّف به گريه وادارد، سزاوارتر باشد كه او را به بهشت برند. شيخ جار اللّه علاّمه فرمود كه هر كه بگريد بر حسين، بهشت او را واجب شود و هر كه خود را گريان فرا نمايد به حكم «من تشبّه بقوم فهو منهم» در وعده «وجبت له الجنة» داخل است.

امام رضى بخارى آورده كه اى عزيزان خاك كربلا خاكى است كه در آن خاك تخم شهادت كشته‌اند و آب از ديده محبّان و هواداران مى‌طلبد كه «من بكى على الحسين» . پس هر آن شخصى كه از جويبار ديده آبى به خاك كربلا فرستد، هرآينه تخم محبّت كه در زمين سعادت اهل شهادت كشته باشد، در مزرعۀ رضا به، آب ديدۀ وى پرورش يابد و چون از منزل «الدنيا مزرعة الآخرة» بيرون رود، محصول آن نعيم جنّت و نسيم بهجت بود كه «وجبت له الجنة» براى اين است كه جمعى از محبان اهل بيت هر سال كه ماه محرم درآيد، مصيبت شهدا را تازه سازند و به تعزيت اولاد حضرت رسالت پردازند، همه را دلها بر آتش حسرت بريان گردد و ديده‌ها از غايت حيرت، گريان.

ز اندوه اين ماتم جان گسل روان گردد از ديده‌ها خون دل
و اخبار مقتل شهدا كه در كتب مسطور است تكرار نمايند و به آب ديده غبار ملال از صفحه سينه به زدايند و هر كتابى كه در اين باب نوشته‌اند اگر چه به زيور حكايت شهدا حالى است اما از سمت جامعيت فضايل سبطين و تفاصيل احوال ايشان خالى است و بدين سبب اشارت عالى از عالى حضرت سلطنت رتبت نقابت منقبت شاهزاده اعظم نقاوه ملوك الأمم آفتاب تابان فلك بختيارى، ماه درخشان سپهر شهريارى، شرف العترة النّبويه عزّ الفرقة العلوية المخصوص بالنسب الحسنى و المختصّ بالحسب الحسينى داراى جمشيد مخبر فريدون فر خورشيد منظر خلاصۀ اولاد سلاطين نامدار نقاوۀ احفاد خواقين عالى مقدار.