فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢٩٣ - نماز
٣٢٤. قسم خداوند به فرشتگان تقسيمكننده امور، براى حتميّت پاداش عمل:
فَالْمُقَسِّماتِ أَمْراً إِنَّما تُوعَدُونَ لَصادِقٌ وَ إِنَّ الدِّينَ لَواقِعٌ.
ذاريات (٥١) ٤-/ ٦
٧٣. مؤمنان
٣٢٥. قسم خداوند به مؤمنان شكنجه شده، براى اعلان لعن بر اصحاب اخدود:
وَ شاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ النَّارِ ذاتِ الْوَقُودِ إِذْ هُمْ عَلَيْها قُعُودٌ وَ هُمْ عَلى ما يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ. [١]
بروج (٨٥) ٣-/ ٧
٣٢٦. سوگند خداوند به مؤمنان تلاوتگر آيات الهى و قرآن كريم، براى اثبات يگانه بودن خداوند:
فَالزَّاجِراتِ زَجْراً فَالتَّالِياتِ ذِكْراً إِنَّ إِلهَكُمْ لَواحِدٌ. [٢]
صافّات (٣٧) ٢-/ ٤
٣٢٧. قسم خداوند به مؤمنان صف بسته در جهاد، براى اثبات يگانه بودن خداوند:
وَ الصَّافَّاتِ صَفًّا إِنَّ إِلهَكُمْ لَواحِدٌ. [٣]
صافّات (٣٧) ١ و ٤
٧٤. ناظران قيامت
٣٢٨. قسم خداوند به ناظران امور مشهود در قيامت، براى اعلان لعن و نفرين بر اصحاب اخدود:
وَ شاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ.
بروج (٨٥) ٣ و ٤
٧٥. نامه عمل
٣٢٩. قسم خداوند به نامه اعمال آدميان، جهت بيان حتميّت عذابهاى خدا:
وَ كِتابٍ مَسْطُورٍ إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ لَواقِعٌ. [٤]
طور (٥٢) ٢ و ٧
٧٦. نفس
--) همين مدخل، قسم خدا، موارد قسم خدا، انسان، روح
٧٧. نماز
٣٣٠. قسم خداوند به نماز، سوگندى مهم براى خردمندان:
وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ وَ اللَّيْلِ إِذا يَسْرِ هَلْ فِي ذلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ. [٥]
فجر (٨٩) ٣-/ ٥
٣٣١. سوگند خداوند به نماز عصر، جهت تأكيد بر خسران انسان:
وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ. [٦]
عصر (١٠٣) ١ و ٢
٣٣٢. سوگند خداوند به نماز عصر، جهت تأكيد بر گرفتار نشدن مؤمنان به خسران و زيان، در صورت توصيه به حق و صبر:
وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ إِلَّا الَّذِينَ
[١] . «مشهود» قابليّت دارد كه بر شكنجه شدن آن مؤمنانشكنجه شده از جانب كافران تطبيق گردد. (الميزان، ج ٢٠، ص ٢٤٩)
[٢] . بنا بر يك قول «تاليات» به معناى مؤمنان تلاوتكننده قرآن است. (مجمعالبيان، ج ٧-/ ٨، ص ٦٨٤)
[٣] . بنا بر يك قول «صافات» گروهى از مؤمنان را گويند كهدر نماز و جهاد صف بسته مىايستند. (همان، ص ٦٨٣)
[٤] . بنا بر قولى، مقصود از «كتاب مسطور» نامههاى اعمالاست. (همان، ج ٩-/ ١٠، ص ٢٤٧؛ معالمالتنزيل، بغوى، ج ٤، ص ٢٩٨)
[٥] . در احتمالى، مراد از [شفع و وتر] نماز است كه هم زوج دارد و هم فرد و اين روايت ابنحصين از پيامبر صلى الله عليه و آله است. (مجمعالبيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٧٣٦؛ معالمالتنزيل، بغوى، ج ٥، ص ٢٤٧)
[٦] . بنا بر قولى، مقصود از «عصر» در اين سوره، نماز عصراست. (مجمعالبيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٨١٥)