فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢٤٥ - قريش و اصحاب فيل
عهدشكنى قريش
١٠٣. مشركان قريش، مردمى پيمان شكن و شكننده عهد خود با پيامبر صلى الله عليه و آله:
أَ لا تُقاتِلُونَ قَوْماً نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ وَ هَمُّوا بِإِخْراجِ الرَّسُولِ وَ هُمْ بَدَؤُكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ... [١]
توبه (٩) ١٣
١٠٤. عهدشكنى قريش، موجب صدور حكم جهاد، عليه آنان:
أَ لا تُقاتِلُونَ قَوْماً نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ وَ هَمُّوا بِإِخْراجِ الرَّسُولِ وَ هُمْ بَدَؤُكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ....
توبه (٩) ١٣
نيز--) صلح، پيمان صلح، نقض پيمان صلح
فرجام قريش
١٠٥. كافران و مشركان قريش در مكّه، افرادى ناسپاس و عامل اصلى سقوط و بدبختى مردم:
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ. [٢]
ابراهيم (١٤) ٢٨
١٠٦. سرنوشت شوم قريش، پس از كفران نعمتهاى الهى، شايسته تأمّل، تفكّر و درسآموزى:
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ.
ابراهيم (١٤) ٢٨
قريش در صلح حديبيّه
--) صلح، پيمان صلح
قريش در غزوه احُد
--) احُد، كافران و غزوه احُد، مشركان و غزوه احُد
قريش در غزوه احزاب
--) احزاب، مشركان در غزوه احزاب
قريش در غزوه بدر
--) بدر، كاروان قريش و غزوه بدر، كافران در غزوه بدر
قريش در فتح مكّه
١٠٧. شكست مشركان قريش و پيروزى و غلبه مسلمانان بر آنان، هنگام فتح مكّه:
إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ. [٣]
نصر (١١٠) ١
قريش در قيامت
--) كفر، كافران، كافران در قيامت و شرك، مشركان، مشركان در قيامت
قريش و آيات خدا
--) آيات خدا، اعراض از آيات خدا، اعراضكنندگان از آيات خدا، كافران، مشركان و شرك، مشركان، اعراض مشركان
قريش و اسلام
--) اسلام، مبارزه با اسلام و كفر، كافران و اسلام
قريش و اصحاب فيل
١٠٨. نابودى اصحاب فيل، مقدّمهاى براى الفت و پيوستن قريش به يكديگر:
أَ لَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحابِ الْفِيلِ
[١] . قريش بودند كه پيمان خود با پيامبر صلى الله عليه و آله را شكستند. (جامعالبيان، ج ٦، جزء ١٠، ص ١١٦)
[٢] . عبدالرّحمن بن كثير از امام صادق عليه السلام درباره آيه «المتر الى الّذين بدّلوا ...» پرسيد و امام عليه السلام در پاسخ فرمود: همه افراد قريش در آيه قصد شدهاند. (الكافى، ج ١، ص ٢١٧، ح ٤)
[٣] . مقصود از «نصراللّه» پيروزى و غلبه بر قريش، و مراد از «فتح» فتح مكّه است. (جامعالبيان، ج ١٥، جزء ٣٠، ص ٤٣٢)