فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢٨٤ - ستاره
٣٠. زمين
٢٢٥. قسم خداوند به زمين، درباره فارق بودن قرآن، بين حق و باطل:
وَ الْأَرْضِ ذاتِ الصَّدْعِ إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ.
طارق (٨٦) ١٢ و ١٣
٢٢٦. قسم خداوند به زمين، درباره رستگارى اهل تزكيه:
وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها.
شمس (٩١) ٦ و ٩
٢٢٧. قسم خداوند به زمين و گستراننده آن:
وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها.
شمس (٩١) ٦
٢٢٨. قسم خداوند به زمين و شكافپذير بودن آن، براى رويش گياهان، درباره فارق بودن قرآن، بين حق و باطل:
وَ الْأَرْضِ ذاتِ الصَّدْعِ إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ.
طارق (٨٦) ١٢ و ١٣
٢٢٩. قسم خداوند به زمين، درباره زيانكارى و تباهى گناهكاران:
وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها.
شمس (٩١) ٦ و ١٠
٣١. زوجيّت
٢٣٠. قسم خداوند به حاكميّت قانون زوجيّت در نظام آفرينش، جهت تأكيد متفاوت بودن تلاش انسانها (در سودمندى و زيانبخشى):
وَ ما خَلَقَ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّى.
ليل (٩٢) ٣ و ٤
٣٢. زيتون
٢٣١. قسم خداوند به زيتون، جهت بيان وقوع شكل وجودى انسان، در زيباترين و استوارترين ساختارها:
... وَ الزَّيْتُونِ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ.
تين (٩٥) ١ و ٤
٣٣. ستاره
٢٣٢. قسم خداوند به ستارگان، براى بيان تأكيدى مراقبت از انسان و افكار و كردار او:
وَ السَّماءِ وَ الطَّارِقِ إِنْ كُلُّ نَفْسٍ لَمَّا عَلَيْها حافِظٌ.
طارق (٨٦) ١ و ٤
٢٣٣. قسم خداوند به ستارگان مرتفع و نمايان، جهت بيان نفرين قطعى به اصحاب اخدود:
وَ السَّماءِ ذاتِ الْبُرُوجِ قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ.
بروج (٨٥) ١ و ٤
٢٣٤. قسم خداوند به ستارگان، براى تأكيد بر ابلاغ قرآن، به وسيله فرستادهاى بزرگوار (جبرئيل):
فَلا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ الْجَوارِ الْكُنَّسِ إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ.
تكوير (٨١) ١٥ و ١٦ و ١٩
٢٣٥. قسم خداوند به ستارگان متحرّك و بازگشتكننده به مسير قبلى خود:
فَلا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ الْجَوارِ الْكُنَّسِ.
تكوير (٨١) ١٥ و ١٦
٢٣٦. قسم خداوند به ستارگان ناپديدشونده از نظرها، بر اثر نور خورشيد:
فَلا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ.
تكوير (٨١) ١٥
٢٣٧. قسم خداوند به ستارگان، هنگام غروب:
وَ النَّجْمِ إِذا هَوى.
نجم (٥٣) ١
٢٣٨. قسم خداوند به محلّ طلوع و غروب ستارگان:
فَلا أُقْسِمُ بِمَواقِعِ النُّجُومِ. [١]
واقعه (٥٦) ٧٥
٢٣٩. قسم خداوند به مرتفعترين ستارهها:
وَ السَّماءِ وَ الطَّارِقِ النَّجْمُ الثَّاقِبُ.
طارق (٨٦) ١ و ٣
[١] . «مواقع النّجوم» بنا بر قولى، يعنى محلّ طلوع و غروب ستارگان. (مجمعالبيان، ج ٩-/ ١٠، ص ٣٤١)