فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢٨٢ - دريا
٢٠٠. قسم خداوند به ربوبيّت خويش، درباره بازپرسى از تمامى كافران و تجزيهگران دين:
الَّذِينَ جَعَلُوا الْقُرْآنَ عِضِينَ فَوَ رَبِّكَ لَنَسْئَلَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ.
حجر (١٥) ٩١ و ٩٢
٢٠١. قسم خداوند به تعديلكننده و ساماندهنده قواى روحى انسان، براى رستگارى اهل تزكيه و زيانكارى انسانهاى پليد:
وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها. فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها.
شمس (٩١) ٧- ١٠
٢٠٢. قسم خداوند به (گستراننده زمين) براى رستگارى اهل تزكيه و زيانكارى انسانهاى پليد:
وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها.
شمس (٩١) ٦ و ٩ و ١٠
٢٠٣. سوگند خداوند به آفريننده جنس مذكّر و مؤنّث، براى متفاوت بودن تلاشهاى انسان (از جهت سودمندى و زيان):
وَ ما خَلَقَ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّى. [١]
ليل (٩٢) ٣ و ٤
٢٠٤. قسم خداوند به ذات خود، براى تهديد و مورد مؤاخذه قرار دادن مشركان:
وَ يَجْعَلُونَ لِما لا يَعْلَمُونَ نَصِيباً مِمَّا رَزَقْناهُمْ تَاللَّهِ لَتُسْئَلُنَّ عَمَّا كُنْتُمْ تَفْتَرُونَ.
نحل (١٦) ٥٦
٢٠٥. قسم خداوند به بناكننده آسمان:
وَ السَّماءِ وَ ما بَناها.
شمس (٩١) ٥
٢٤. خورشيد
٢٠٦. قسم خداوند به خورشيد و گسترده شدن نور آن، براى رستگارى انسانهاى تزكيهكننده نفس:
وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها.
شمس (٩١) ١ و ٩
٢٠٧. قسم خداوند به خورشيد و گسترده شدن نور آن، براى تأكيد بر زيانكارى و تباهى گناهكاران:
وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها.
شمس (٩١) ١ و ١٠
٢٠٨. سوگند خداوند به گسترش نور خورشيد، براى بيان وانگذاشتن پيامبر صلى الله عليه و آله به حال خود:
وَ الضُّحى ما وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ ما قَلى.
ضحى (٩٣) ١ و ٣
٢٠٩. سوگند خداوند به گسترش نور خورشيد، جهت تأكيد بر خشم نكردن بر پيامبر صلى الله عليه و آله:
وَ الضُّحى ما وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ ما قَلى.
ضحى (٩٣) ١ و ٣
٢١٠. سوگند خداوند به گسترش نور خورشيد، براى برترى جهان آخرت بر دنيا:
وَ الضُّحى وَ لَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولى.
ضحى (٩٣) ١ و ٤
٢١١. سوگند خداوند به گسترش نور خورشيد، درباره اعطا به پيامبر صلى الله عليه و آله در آخرت به ميزان رضايت آن حضرت:
وَ الضُّحى وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى.
ضحى (٩٣) ١ و ٥
٢٥. دريا
٢١٢. قسم خداوند به درياى برافروخته از آتش، درباره قطعى بودن عذاب پروردگار:
وَ الْبَحْرِ الْمَسْجُورِ إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ لَواقِعٌ.
طور (٥٢) ٦ و ٧
[١] . كلمه «ما» در «ما خلق» مىتواند موصول و به معانى «من» باشد. در اين صورت مراد از آن، ذات بارىتعالى خواهد بود