فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢٨٨ - قرآن
٥٣. فجر
٢٧٢. سوگند خداوند به فجر و هنگام ديدن سپيده:
وَ الْفَجْرِ.
فجر (٨٩) ١
٢٧٣. سوگند به فجر، شايسته و بجا، در ديدگاه هر شخص عاقل:
وَ الْفَجْرِ هَلْ فِي ذلِكَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ.
فجر (٨٩) ١ و ٥
٥٤. فرزند
٢٧٤. سوگند خداوند به پدر و فرزند براى بيان آفريده شدن انسان در رنج:
وَ والِدٍ وَ ما وَلَدَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي كَبَدٍ.
بلد (٩٠) ٣ و ٤
٥٥. قاريان قرآن
٢٧٥. سوگند خداوند به تلاوتگران آيات الهى و قرآن كريم، براى يگانگى خداوند:
فَالتَّالِياتِ ذِكْراً إِنَّ إِلهَكُمْ لَواحِدٌ.
صافّات (٣٧) ٣ و ٤
٥٦. قرآن
٢٧٦. قسم خداوند به آيات پياپى نازل شده بر پيامبر صلى الله عليه و آله براى حتمى بودن وعده خداوند:
وَ الْمُرْسَلاتِ عُرْفاً إِنَّما تُوعَدُونَ لَواقِعٌ. [١]
مرسلات (٧٧) ١ و ٧
٢٧٧. قسم خداوند به قرآن به سبب منتشر كردن حكمت و معارف، براى تأكيد بر حتمى بودن وعده خداوند:
وَ النَّاشِراتِ نَشْراً إِنَّما تُوعَدُونَ لَواقِعٌ. [٢]
مرسلات (٧٧) ٣ و ٧
٢٧٨. قسم خداوند به قرآن، يادآورىكننده و هشداردهنده انسانها براى بيان حتمى بودن وعده خدا:
فَالْمُلْقِياتِ ذِكْراً إِنَّما تُوعَدُونَ لَواقِعٌ. [٣]
مرسلات (٧٧) ٥ و ٧
٢٧٩. قسم خداوند به قرآن فرقگذارنده بين حق و باطل، براى حتمى بودن وعده خدا:
فَالْفارِقاتِ فَرْقاً إِنَّما تُوعَدُونَ لَواقِعٌ. [٤]
مرسلات (٧٧) ٤ و ٧
٢٨٠. قسم خداوند به قرآن حكمتآميز، براى تأكيد بر حقّانيّت و درستى رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله:
وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ.
يس (٣٦) ٢ و ٣
٢٨١. سوگند خداوند به قرآن، جهت تأكيد بر بودن پيامبر صلى الله عليه و آله در صراط مستقيم:
وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ.
يس (٣٦) ٢-/ ٤
٢٨٢. سوگند خداوند به قرآن، براى نزول قرآن به زبان عربى، با هدف تعقّل و تفكّر مردم در آن:
وَ الْكِتابِ الْمُبِينِ إِنَّا جَعَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا
[١] . بنا بر قولى، مقصود از «مرسلات» آيات پياپى نازل شدهبه وسيله جبرئيل بر پيامبر صلى الله عليه و آله است. (التفسير الكبير، ج ١٠، ص ٧٦٦)
[٢] . بنا بر قولى، مقصود از «والناشرات» قرآن است كه آثارحكمت و هدايت را منتشر كرده است. (همان، ص ٧٦٦)
[٣] . در احتمالى، مقصود از «ملقيات» قرآن است كه داراىذكر است. (همان، ص ٧٦٦)
[٤] . مقصود از «فارقات» قرآن است كه متمايزكننده حق ازباطل است. (همان، ص ٧٦٦)