ذلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ‌ وَ الْبُدْنَ جَعَلْناها لَكُمْ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيها خَيْرٌ ....

حجّ (٢٢) ٣٢ و ٣٦

اطعام از قربانى در حج‌

٦٥. اطعام نيازمندان از گوشت قربانى حج، از فلسفه‌هاى آن:

وَ الْبُدْنَ جَعَلْناها لَكُمْ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيها خَيْرٌ فَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْها صَوافَّ فَإِذا وَجَبَتْ جُنُوبُها فَكُلُوا مِنْها وَ أَطْعِمُوا الْقانِعَ وَ الْمُعْتَرَّ ....

حج (٢٢) ٣٦

٦٦. اطعام از گوشت قربانى حج به فقير بينوا، از جمله منافع حج:

وَ أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِ‌ ... لِيَشْهَدُوا مَنافِعَ لَهُمْ وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِي أَيَّامٍ مَعْلُوماتٍ عَلى‌ ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعامِ فَكُلُوا مِنْها وَ أَطْعِمُوا الْبائِسَ الْفَقِيرَ.

حجّ (٢٢) ٢٧ و ٢٨

نيز--) همين مدخل، مصرف قربانى حج‌

اهمّيّت قربانى در حج‌

٦٧. انجام دادن مراسم قربانى، از فلسفه‌هاى حج:

وَ أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِ‌ ... لِيَشْهَدُوا مَنافِعَ لَهُمْ وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِي أَيَّامٍ مَعْلُوماتٍ عَلى‌ ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعامِ‌ ....

حج (٢٢) ٢٧ و ٢٨

بدل قربانى در حج‌

٦٨. ده روز روزه- سه روز در حج و هفت روز پس از مراجعت از حج- جانشين كامل براى قربانى در حج، در صورت نيافتن قربانى:

وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ‌ ... فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَ سَبْعَةٍ إِذا رَجَعْتُمْ تِلْكَ عَشَرَةٌ كامِلَةٌ ذلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرامِ‌ ....

بقره (٢) ١٩٦

تأخير قربانى در حج‌

٦٩. جواز تأخير انداختن قربانى در حج، از روز دهم تا سيزدهم ذى حجه:

حج (٢٢) ٢٧ و ٢٨

تحريم گوشت قربانى در حج‌

٧٠. حرمت استفاده از گوشت قربانى حج براى حج‌گزار، در پندار عربهاى جاهلى:

حج (٢٢) ٢٧ و ٢٨

وَ الْبُدْنَ جَعَلْناها لَكُمْ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيها

[١] . بر اساس روايت منقول از امام باقر عليه السلام مقصود از «ايّام معلومات» ايّام تشريق است. (التبيان، ج ٧، ص ٣١٠) و ذبح قربانى در همين ايّام است‌

[٢] . نظر بعضى مفسّران بر آن است كه چون اهل جاهليّت از قربانيهاى خود نمى‌خوردند خداوند فرمان به خوردن داد كه در اين صورت امر پس از توهّم حظر است و بيش از جواز استفاده نمى‌شود. (الكشاف، ج ٣، ص ١٥٣)