تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٩٢ - آيه

((٢٧٠٦)) نو بهارا ، حسن گل ده خار را زينت طاوس ده اين مار را
((٢٧٠٧)) در كمال زشتيم من منتهى لطف تو در فضل و در فن منتهى
((٢٧٠٩)) چون بميرم فضل تو خواهد گريست از كرم گرچه ز حاجت او بريست
((٢٧١٠)) بر سر گورم بسى خواهى نشست خواهد از چشم لطيف اشك جست
((٢٧١١)) نوحه خواهى كرد بر محروميم چشم خواهى بست از مظلوميم
((٢٧١٢)) اندكى زان لطفها اكنون بكن حلقه‌اى در گوش من كن زين سخن
((٢٧١٣)) آنچه خواهى گفت تو با خاك من برفشان بر مدرك غمناك من دست گيرم در چنين بىچارگى شاد گردانم در آن غمخوارگى
آيه « إِنَّ اَلْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ اَلسَّيِّئاتِ ذلِكَ ذِكْرى لِلذَّاكِرِينَ » ١١ : ١١٤ . (١) ( به تحقيق حسنات گناهان را محو مى كند و اين ياد بودى است براى متذكر شوندگان ) .
« كَتَبَ عَلى نَفْسِه اَلرَّحْمَةَ لَيَجْمَعَنَّكُمْ إِلى يَوْمِ اَلْقِيامَةِ لا رَيْبَ فِيه ٦ : ١٢ » (٢) ( خداوند رحمت بر بندگان را بر خود نوشته است ، شما را در رستاخيز كه شكى در آن نيست جمع خواهد كرد ) .
« وَالله رَءُوفٌ بِالْعِبادِ ٢ : ٢٠٧ » (٣) ( و خداوند بر بندگانش مهربان است . )

(١) سوره هود ، آيهء ١١٤ . .
(٢) سوره الانعام ، آيهء ١٢ . .
(٣) سوره آل عمران ، آيهء ٣٠ . .