تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٧٥ - آيا هدف خداوند از موجودات عين هدفى است كه موجودات بايد به آن برسند ؟

مِنْهُمْ مَنْ أَخَذَتْه اَلصَّيْحَةُ وَمِنْهُمْ مَنْ خَسَفْنا بِه اَلأَرْضَ وَمِنْهُمْ مَنْ أَغْرَقْنا وَما كانَ الله لِيَظْلِمَهُمْ وَلكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ٢٩ : ٣٩ - ٤٠ » [١] ( قارون و فرعون و هامان ، [ كسانى بودند كه : ] موسى عليه السلام با آيات و براهين به آنان مبعوث شد و آنان در روى زمين تكبر ورزيدند و آنان اولين عذاب ديدگان نبودند ، [ يا آنان به ايمان و خيرات سبقت نمى گرفتند ] هر يك از آنان را به جهت گناهانش گرفتيم ، به بعضى از آنان سنگ [ يا باد شن دار ] فرستاديم و بعض ديگر را بانگ كشنده در گرفت و ديگرى را در زمين فرو برديم و برخى را هم در آب غرق نموديم و اين خدا نبود كه به آنان ستم نمايد ، بلكه آنان به خودشان ظلم كردند ) .
« وَما أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنا وَإِنْ نَظُنُّكَ لَمِنَ اَلْكاذِبِينَ فَأَسْقِطْ عَلَيْنا كِسَفاً مِنَ اَلسَّماءِ إِنْ كُنْتَ مِنَ اَلصَّادِقِينَ . قالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِما تَعْمَلُونَ . فَكَذَّبُوه فَأَخَذَهُمْ عَذابُ يَوْمِ اَلظُّلَّةِ إِنَّه كانَ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ٢٦ : ١٨٦ - ١٨٩ » [٢] به حضرت شعيب گفتند : تو هم مانند ما چيزى جز يك بشر نيستى و ما تو را از دروغ گويان مى پنداريم . تو اگر از راست گويان هستى ، قطعاتى از آسمان براى ما ساقط كن . شعيب گفت : خداى من به كردار شما داناتر است . شعيب را تكذيب كردند ، در نتيجه عذاب روز سايه آنان را در گرفت . عذاب روز سختى بود . )

((٢١٥١)) چون مراد و حكم يزدان غفور بود در قدمت تجلى و ظهور
آيا هدف خداوند از موجودات عين هدفى است كه موجودات بايد به آن برسند ؟
شايد اين عنوان را كه مطرح كرديم مورد اعتراض واقع شود كه تفكيك

[١] سوره العنكبوت ، آيهء ٣٩ و ٤٠ . .
[٢] سوره الشعراء ، آيهء ١٨٦ تا ١٩٠ . .