تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٢٨٩ - تفسير ابيات

ابو الصلت عبد السلام بن صالح باسناده عن النبى ( ص ) يؤتى بعبد يوم القيامه فيوقف بين يدى الله عز و جل فيأمر به الى النار فيقول أي رب ، امرت بي الى النار و قد قر ٥ ت القرآن ؟ فيقول الله : اى عبدى انى انعمت عليك و لم تشكر نعمتى ، فيقول أي رب ، انعمت على بكذا شكرتك بكذا و انعمت على بكذا فشكرتك بكذا فلا يزال يحصى النعم و يعدد الشكر فيقول الله تعالى صدقت عبدى ، الا انك لم تشكر من اجريت لك نعمتى على يديه و انى قد آليت على نفسى ان لا اقبل شكر عبد لنعمه انعمتها عليه حتى يشكر من ساقها من خلقى اليه . . . » [١] ( ابو الصلت عبد السلام بن صالح با اسناد خود از پيامبر اكرم نقل كرده است كه در روز رستاخيز بنده‌اى را مى آورند و در مقابل خداوند مى ايستد و خداوند امر مى كند كه او را به آتش ببرند . آن بنده مى گويد : اى خداى من ، امر فرمودى مرا به آتش ببرند ، در صورتى كه من قرآن خوانده ام ؟ خداوند مى فرمايد : اى بندهء من ، به تو نعمت دادم ، سپاسش را به جاى نياوردى . مى گويد : اى پروردگار من فلان نعمت را به من عطا فرمودى سپاسش را گفتم و فلان نعمت را دادى شكرش را به جاى آوردم ، بدين ترتيب نعمتهاى خداوندى و شكرهاى خود را مى شمارد . خداوند متعال مى فرمايد : راست گفتى ، ولى سپاس كسى را كه نعمت را با دست او به تو رسانيده‌ام به جاى نياورده‌اى ، من با خود پيمان بسته‌ام كه شكر هيچ بنده‌اى را در مقابل نعمتى نپذيرم ، مگر آن كه سپاس كسى را ادا كند كه نعمت را به وسيلهء او به آن بنده ارزانى داشته‌ام . ) تفسير ابيات سخنى را كه در ميان گذاشته بوديم ، پايانى ندارد اكنون داستان آن غريب

[١] سفينه ، ج ١ ص ٧١٠ . .