تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٥١٩ - تفسير ابيات

در بيان حديث نبوى كه من كنت مولاه فهذا على مولاه
آيه
در بيان حديث نبوى كه من كنت مولاه فهذا على مولاه

((٤٥٣٨)) زين سبب پيغمبر با اجتهاد نام خود و آن على مولا نهاد
((٤٥٣٩)) گفت هر كاو را منم مولا و دوست ابن عمّ من على مولاى اوست
((٤٥٤٠)) كيست مولا ؟ آنكه آزادت كند بند رقّيت ز پايت بركند
((٤٥٤١)) چون به آزادى نبوّت هادى است مؤمنان را زانبيا آزادى است
((٤٥٤٢)) اى گروه مؤمنان شادى كنيد همچو سرو و سوسن آزادى كنيد
((٤٥٤٣)) ليك مى گوييد هر دم شكر آب بىزبان چون گلستان خوش خضاب
((٤٥٤٤)) بىزبان گويند سرو و سبزه زار شكر آب و شكر عدل نو بهار
((٤٥٤٥)) حلَّه ها پوشيده و دامن كشان مست و رقاص و خوش و عنبر فشان
((٤٥٤٦)) جزو جزو آبستن از شاه بهار جسمشان چون درج پر درّ ثمار
((٤٥٤٧)) مريمان بىشوى آبست از مسيح خامشان بىلاف و گفتارى فصيح
((٤٥٤٨)) ماه ما بىنطق خوش برتافته است هر زبان نطق از فر او يافته است
((٤٥٤٩)) نطق عيسى از فر مريم بود نطق آدم پرتو آن دم بود
((٤٥٥٠)) تا زيادت گردد از شكر اى ثقات بس نبات ديگر است اندر نبات
((٤٥٥١)) عكس آن اينجا است ذل من قنع اندر اين طور است عزّ من طمع
((٤٥٥٢)) در جوال نفس خود چندين مرو از خريداران خود غافل مشو تا نمانى تو پريشان حال از آن آن چنان فرمود اى صاحب دل آن
آيه « لَئِنْ شَكَرْتُمْ لأَزِيدَنَّكُمْ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ ١٤ : ٧ . » (١) ( اگر سپاس گزار باشيد به نعمتهاى شما خواهم افزود و اگر كفران بورزيد عذاب من سخت است . )

(١) سوره ابراهيم ، آيهء ٧ . .