تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧٣ - رهنمودهايى از آيات

[يؤفكون‌]: گفته مى‌شود افكه يأفكه افكا وقتى فرد را بازگردانند و «افك» به معناى دروغ است، زيرا بازگشت از حق است و هر چيزى كه از چيزى بازگردد «مأفوك» است، و هنگامى كه باران از زمين قطع مى‌شود مى‌گويند: «قد افكت الارض».

/ ٤٣٤

انحرافات مسيحيان: شرك و غلوّ

رهنمودهايى از آيات

امت اسلامى كه بحق شايسته نام حزب خداست، امتى است رهسپار راه مستقيم حق و بر اوست كه همين راه را ادامه دهد و از هر چه موجب لغزش او مى‌شود بپرهيزد. دنباله‌رو يهود و نصارا- كه از حق منحرفند- نگردد كه چون از راه راست منحرف شد ديگر فرقى نمى‌كند به چپ گرايد يا به راست.

ديديم كه چگونه يهود به عنوان نگهدارى سنتها گرفتار جمود شدند و از حقيقتى كه تازه بر آنها آشكار شده بود، رخ برتافتند و به كفر و طغيان خويش ادامه دادند.

و ديديم كه نصارا به گونه‌اى ديگر با حق مخالفت ورزيدند. آنان نيز به يك سلسله اساطير و افسانه‌ها معتقد بودند كه آنان را از راه حق بازمى‌داشت. پس به خدا شرك آوردند و مسيح را تا سطح ربوبيت فرا بردند. اينان اين عقيده را از كفار كه پيش از آنها گمراه شده بودند، فرا گرفته بودند.

قرآن اين انديشه را رد كرد و گفت شرك است و سبب محروم شدن از بهشت، زيرا/ ٤٣٥ منجر به كفر درباره خدا مى‌شود. چرا براى خدا شريك قرار دهيم؟ آيا