تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٤ - جزاى ايمان و خيانت

ايشان را بس.» دوزخ، شعله مى‌كشد و علماى سوء را كه از روى حسد بر انبياء كافر شدند و مردم را از رسالتشان منحرف ساختند، مى‌بلعد.

[٥٦] جزاى اين فريق و كفار پيروانشان آتشى است كه آنان را مى‌سوزاند و عذاب مى‌دهد.

«إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ ناراً كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَزِيزاً حَكِيماً- آنان را كه به آيات ما كافر شدند به آتش خواهيم افكند. هر گاه پوستشان بپزد پوستى ديگرشان دهيم تا عذاب خدا را بچشند. خدا پيروزمند و حكيم است.» زيرا پوست تازه از پوست سوخته بيشتر احساس درد و رنج مى‌كند. اين علماء در اين جهان پوست عوض كردند و پس از ايمان كفر را اختيار كردند تا از لذايذ زندگى بيشتر برخوردار شوند، اكنون بايد آماده عوض كردن پوست در آخرت باشند تا به كيفر سر برتافتنشان، عذاب خداوندى را بچشند.

[٥٧] با آنكه مقاومت در برابر حسد دشوار است و پيروى از صاحب حق كار آسانى نيست، انسانهايى هستند كه اين دشواريها را بر خود هموار مى‌سازند تا در عوض از خداوند بهشت را به پاداش گيرند.

«وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً لَهُمْ فِيها أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَ نُدْخِلُهُمْ ظِلًّا ظَلِيلًا- و آنان را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى نيكو كرده‌اند به بهشتهايى كه در آن نهرها جارى است درآوريم. تا ابد در آنجا خواهند بود و در آنجا صاحب زنان پاك و بى‌عيب شوند و در سايه‌هاى درختان پيوسته و خنك جايشان مى‌دهيم.» آرى بهاى دورى كردنشان از نعمتهاى ستمكاران و خشنوديشان به همان زندگى دشوار خود در سايه حق، رسيدن به خيرات بهشت است و انس با همسران پاكيزه و سايه پيوسته و خنك خداوند. چنين است كه خدا پاداش هر كس را كه كارى نيكو انجام دهد تباه نمى‌كند.