تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٩٢ - دين خدا ميان تجديد و تكامل

كه پيش مى‌آمد الغاء كنند. آرى اين دين، نورى است كه راه آدميان را براى رسيدن به خداى روشن مى‌سازد و خردشان را برمى‌انگيزد و ضميرشان را تابناك مى‌سازد.

اين دين را كتابى است روشنگر كه در آن برنامه‌اى است واضح و آشكار.

اين برنامه انسانهايى را كه سالها در كوچه‌هاى پيچ در پيچ زندگى گمراه و سرگشته بوده‌اند و عاقبتى جز هلاكت نداشته‌اند به سر منزل مقصود مى‌رساند.

مسيحيان به سبب سخنى كه درباره عيسى مى‌گفتند كافر شدند. مى‌گفتند كه عيسى خداست. و يهوديان مشرك شدند زيرا مى‌گفتند كه ما فرزندان خدا هستيم.

در چنين وضعى تنها براى آدميان يك دين پاكيزه از آلودگيهاى كفر و شرك وجود داشت/ ٣٣٤ و آن دين اسلام است.

مسيح، بنده‌اى است از بندگان خدا و يهوديان نيز مردمى هستند چون ديگر مردمان.

اما ذات احديت آفريدگار آسمانها و زمين است. هرگز به عقل درنمى‌آيد كه در پيكر مسيح جاى گيرد، هم چنان كه به عقل درنمى‌آيد كه يهوديان را به فرزندى برگزيند. آرى، خداى از آنچه اين ستمكاران مى‌گويند بسيار برتر است.

شرح آيات

دين خدا ميان تجديد و تكامل‌

[١٥] آيين اسلام مجدد آيين پيامبران پيشين و مكمل آنها بود. مجدّد بود زيرا اهل كتاب را خدا امين شمرد و رسالت خويش در ميان ايشان نهاد، آنها در امانت خيانت كردند و موارد بسيارى را كه خلاف مصالحشان بود پنهان نمودند.

ضرورت ايجاب مى‌كرد كه آيين نوين آيد تا آنچه را پنهان داشته بودند آشكار گرداند.

مثلا: عالم دينى كه بايد از او اطاعت نمود، از دنيا بيزار و به خدا و آنچه خدايى است راغب باشد. اين امر را علماى اهل كتاب از مردم مخفى مى‌داشتند،