تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣٤ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

١٧١ [لا تغلوا]: اصل غلوّ به معناى درگذشتن از حد است.

١٧٢ [يستنكف‌]: استنكاف، عدم پذيرش چيزى است و اصل آن برگرفته شده است از «نكفت الدمع» به مفهوم آن كه اشك را با انگشت از چهره بزداييم.

/ ٢٦٣

در دين خود غلو مكنيد

رهنمودهايى از آيات

به دنبال سخن از ضرورت وحى و بيان برخى صفات طبقه مؤمنان تا از طبقات متظاهران به ايمان مميز گردند، اين آيات نازل شده تا به بطلان اين عقيده پردازد كه مثلا كسانى هستند- به زعم آنها- نيمه خدا. مانند عيسى بن مريم كه مسيحيان او را پسر خدا پندارند. اين عقيده‌اى است باطل. عيسى و همه پيامبران بشراند و امتياز آنان از ديگر افراد بشر اين است كه خدا آنان را برگزيده تا محل وحى و الهام او باشند و اين امتياز را به سبب عبوديت تام و خضوع كاملشان به درگاه خداوند حاصل كردند.

آيه نخستين از غلو در دين و افتراء به خدا در باب عيسى است. مى‌گفتند كه او سومين سه خداست. و آن سه براى اداره عالم وجود يك واحد تشكيل داده‌اند.

ولى عيسى چنان كه از آيه دوم برمى‌آيد اين اتهام را نپذيرفت و از عبوديت به درگاه خدا سر برنتافت و سرّ عظمت خويش در اين عبوديت يافت ولى آنان كه از عبوديت او سر برتابند جزايى جز عذاب اليم در انتظارشان نخواهد بود.