تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٠ - رهنمودهايى از آيات

/ ٩٧

شروط رهبرى علماء

رهنمودهايى از آيات

مباد كه رجال دين با رژيمهاى فاسد دست به دست هم دهند و با مقدرات امت بازى كنند، كتاب خدا اعتماد از ايشان بريده و بر ايشان شروطى معين كرده است (در آيات به طور غير مستقيم به اين شروط اشاره شده). كه چون آن شروط در علماى دين موجود باشد امت را پيروى از ايشان جايز است و گرنه واجب است كه بر آنان بشورند و بيم و آزرم به يك سو نهند.

از اين شروط است

اولا: مبارزه با طاغوتان و ايستادگى در برابر ستم ايشان بر مردم. اما زمانى كه علماى دين خود به دامان رژيمهاى فاسد افتادند و بدان ايمان آوردند و پنداشتند كه راه آنان از راه معارضان آنها يعنى مؤمنان به خداوند درست‌تر است، اعتبار خود را از دست مى‌دهند و مستحق لعنت و عذاب خداوند مى‌شوند.

ثانيا: بايد همه مردم را دوست بدارند، قلبشان از حسد پاك باشد و تسليم حق شوند هر چند اين كسان كه بر حق‌اند رقباى ايشان باشند. اما علماى سوء بر عكس اينان هستند، چون به آستان قدرتها رسند خود را مى‌بازند و آهنگ/ ٩٨ آن مى‌كنند كه از روى حسد و بخل و فرومايگى آنان را از انجام هر خيرى بازدارند. بر يكديگر حسد مى‌ورزند و براى معارضه با يكديگر از قدرتها يارى مى‌جويند و آن قدر به خدا ايمان ندارند كه او را روزى‌دهنده بندگان شناسند. بر آنهاست كه خود بكوشند تا بر فضل و نعمت خدايى همان فضل و نعمتى كه پروردگار ما آن را به خاندان ابراهيم عطا كرد و بعضى بر آنان حسد بردند و به روى برتافتن و انحراف از