تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٢ - صفات عالم دروغين

صفات عالم دروغين‌

علماى سوء كسانى هستند كه خود را به طاغوت مى‌فروشند و به جبت ايمان مى‌آورند و مردم را گمراه مى‌سازند و در برابر كسانى كه مى‌خواهند با جبت و طاغوت مبارزه كنند جبهه مى‌گيرند و همه اينها براى اين است كه موقعيت خود را نزد طاغوت حفظ كنند بر اين عالمان لعنت باد و هر چه بيشتر مطرود و مردود باشند.

«أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيباً مِنَ الْكِتابِ يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَ الطَّاغُوتِ وَ يَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هؤُلاءِ أَهْدى‌ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا- آيا آنان را كه نصيبى از كتاب داده شده‌اند، نديده‌اى كه به جبت و طاغوت ايمان مى‌آورند و درباره كافران مى‌گويند كه راه اينان از راه مؤمنان به هدايت نزديكتر است؟» [٥٢] «أُولئِكَ الَّذِينَ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَ مَنْ يَلْعَنِ اللَّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ نَصِيراً اينان آن كسانند كه خدا لعنتشان كرده است و هر كس را كه خدا لعنت كند براى او هيچ ياورى نيابى.» اين گروه مى‌خواهند هم در ميان مردم پايگاهى داشته باشند و هم در نزد طاغوت. ولى خداوند پايگاه آنان را در ميان مردم ويران مى‌كند و نزد مردم رسوايشان مى‌سازد. در اين هنگام طاغوت هم آنان را به چيزى نمى‌گيرد. زيرا طاغوت از آن جهت آنان را ارج مى‌نهاد كه پايگاه مردمى داشته باشند و بتوانند آنان را فريب دهند. و حال آنكه مردم نقاب از چهره آنان برگرفته‌اند و قيافه‌هاى كريهشان را آشكار ساخته‌اند و چون طاغوت هم آنان را مى‌راند، از آن پس ديگر نه ياورى در زمين دارند و نه در آسمان.

[٥٣] برخى از اينان چنان وانمود مى‌كنند كه نزديك شدنشان به طاغوت كارى است به مصلحت مردم و براى تمشيت نيازهاى آنهاست. ولى اينان دروغ مى‌گويند. چون به درگاه پادشاه برسند، مردم را از ياد مى‌برند/ ١٠٠ و هر چه خير و نعمت است تنها براى خود مى‌طلبند.

«أَمْ لَهُمْ نَصِيبٌ مِنَ الْمُلْكِ فَإِذاً لا يُؤْتُونَ النَّاسَ نَقِيراً- يا از پادشاهى‌