تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٥ - عهد و پيمان بنى اسراييل

مخالف هواى نفسشان بود يا آنان را دروغگو مى‌خواندند، يا مى‌كشتند.

پيروى از رسولان و يارى و تقويت ايشان يكى از مهمترين مواد اين پيمان نامه بود و علاوه بر آن اقامه نماز بود و دادن زكات و انفاق مال در راه خدا.

اين نحوه عمل بنى اسراييل بود.

اما خداوند تعالى آنان را وعده داده بود كه در دنيا با آنان باشد،/ ٣٢٥ در جنگها پيروزشان گرداند و نعمت صلح و آرامش و رفاه به ايشان ارزانى دارد و گناهانشان را بزدايد و در آخرت به بهشت داخلشان كند، هر گاه همه پيمانهايى را كه بسته‌اند، اجرا نمايند.

«وَ لَقَدْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ بَنِي إِسْرائِيلَ وَ بَعَثْنا مِنْهُمُ اثْنَيْ عَشَرَ نَقِيباً- خداوند از بنى اسرائيل پيمان گرفت و از ميان آنان دوازده نقيب برانگيختيم.» يعنى براى هر طايفه‌اى از ايشان پيامبرى يا رهبرى كه امورشان را اداره كند برگزيد، تا مستوجب رحمت خداوندى گردند.

«وَ قالَ اللَّهُ إِنِّي مَعَكُمْ‌- و خدا گفت كه من با شمايم.» «لَئِنْ أَقَمْتُمُ الصَّلاةَ- اگر نماز بخوانيد.» «وَ آتَيْتُمُ الزَّكاةَ- و زكات بدهيد.» «وَ آمَنْتُمْ بِرُسُلِي وَ عَزَّرْتُمُوهُمْ‌- و به پيامبران من ايمان بياوريد و ياريشان كنيد.» «وَ أَقْرَضْتُمُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً- و به خدا قرض الحسنه بدهيد.» ماده آخر- قرض الحسنه به خدا دادن- به معنى جهاد در راه خداست به مال و اين مخصوص موقعيّتهاى خاصى است چون زمان جنگ يا در سالهاى قحطى.

در چنين موقعيتهايى بايد كه هر كس از حقوق مشروعش بگذرد و براى مصالح عمومى بدون چشمداشت پاداشى فداكارى كند. و اما زكات دادن پرداخت بخشى از مال است كه در مواقع عادى هر كس بايد ادا كند.

پيمان، آنان را به اجراى اين مواد فرمان مى‌داد و در ضمن وعده داد كه خدا در دنيا با آنان خواهد بود و در روز جزا هم پاداشى نيكو خواهد داد.