تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥ - سن بلوغ فكرى، ريشه سفاهت

حق الزحمه مبالغى از آن را برداشتند به حساب آنان بگذارند. اين هيئت در عين حال از تربيت آنها غافل نيست و با تجارت سالم آشنايشان مى‌نمايد و چون به صلاح آمدند اموالشان را به آنان باز مى‌گرداند. بدين سبب مى‌بينيم كه قرآن در آيه «وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها وَ اكْسُوهُمْ‌» كلمه «فى» به كار مى‌برد و حال آنكه همه، در انتظار كلمه «من» هستند. تغيير «من» به «فى» دلالت بر ضرورت صرف اين اموال در مصلحت سفيهان دارد. مراد از «رزق» نيازهاى طبيعى است و مراد از «كسوه» نيازهاى كمالى يا اجتماعى است.

آن گاه پروردگار ما از جنبه تربيتى در حق اينان مى‌فرمايد

«وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً- و با آنان سخن به نيكى ياد كنيد.» تا شخصيتشان خرد نشود و همواره در راه مصالح زندگى جامعه قدم بردارند.

اين نكته باقى ماند كه بگوييم كه: سفيه كسى است كه بر حسب ديد شريعت و مقياس عرف صالح در طريق مصالح خويش نيست. واژه «قيام» در قرآن به معنى «نظام» يا چيزى كه باعث استمرار و بقاى شى‌ء باشد به كار رفته است.

سن بلوغ فكرى، ريشه سفاهت‌

[٦] سفاهت گاه به سبب آفت عقلى يا نفسى است كه عارض شخص مى‌شود و گاه به سبب رسيدن به سن بلوغ است و از اين دومى است كه در آيه

/ ٢٥ «وَ ابْتَلُوا الْيَتامى‌ حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ‌- يتيمان را بيازماييد تا آن گاه كه به سن زناشويى رسند، پس اگر در آنها رشدى يافتيد، اموالشان را به خودشان واگذاريد.» اموال يتيم را پس از آنكه مورد آزمايش قرار گرفت به او بازمى‌گردانند. اين آزمايش بدين منظور است كه معلوم گردد به سن بلوغ و ازدواج رسيده و براى تصرف اموال خود و صرف آن در مصالح خود و مصالح اجتماعى خود از رشد كافى برخوردار است يا نه.

قرآن در اينجا بار ديگر به ضرورت حفظ حقوق يتيمان تأكيد مى‌كند و