تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧٧ - معناى واژهها

[سوره النساء (٤): آيات ١٢٣ تا ١٢٦]

لَيْسَ بِأَمانِيِّكُمْ وَ لا أَمانِيِّ أَهْلِ الْكِتابِ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ وَ لا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَ لا نَصِيراً (١٢٣) وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ نَقِيراً (١٢٤) وَ مَنْ أَحْسَنُ دِيناً مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ وَ اتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ حَنِيفاً وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلاً (١٢٥) وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ كانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحِيطاً (١٢٦)

/ ١٩٧

معناى واژه‌ها

١٢٣ [امانى‌]: جمع امنيه است و آن ايجاد امن است در نفس از نظر برخوردارى از آن و اصل آن مفهوم تقدير مى‌باشد.

١٢٤ [نقيرا]: نقطه كوچكى است كه در پشت هسته‌اى كه مى‌رويد به شكل گودى كوچكى وجود دارد.

١٢٥ [خليلا]: خليل، برگرفته از «خلة» است كه به معناى محبت مى‌باشد يا مشتق از «خلة» است كه معناى نياز دارد و به مفهوم دوستى نيز به كار رفته است، زيرا هر يك از دو دوست خلل دوستش را جبران مى‌كند و گفته شده از آن روى كه هر يك از دو دوست، ديگرى را از اسرار خودش آگاه مى‌گرداند و گويى او در سويداى دل اوست.