تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٥ - اطاعت همه جانبه

حتى در مصيباتى كه بر او وارد مى‌شود يا امورى كه خلاف مصالح و آراء او باشد.

اگر فرد انسانى قلبا راضى به حكم خداوند نباشد به عبارت ديگر به قضاوت رسول كه نماينده خداست در حل اختلافات اجتماعى ميان خود و ديگر برادران رضايت ندهد در اين صورت ابدا نمى‌تواند دعوى ايمان كند.

«فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ/ ١١٤ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً- نه سوگند به پروردگارت كه ايمان نياورند، مگر آنكه در نزاعى كه ميان آنهاست تو را حكم قرار دهند و از حكمى كه تو مى‌دهى هيچ ناخشنود نشوند و سراسر تسليم آن گردند.» نزاع، يعنى اختلافاتى كه ميانشان پديد مى‌آيد و هيچ ناخشنود نشوند، يعنى حتى اگر اين حكم رضايت كاملشان را جلب نكند. و سراسر تسليم آن گردند، يعنى به دل و به عمل.

اطاعت همه جانبه‌

[٦٦] اطاعت رسول بايد همه جانبه باشد و همه قضايا را از خرد و كلان در برگيرد حتى اگر با مصالح اساسى انسان نيز مخالف باشد.

«وَ لَوْ أَنَّا كَتَبْنا عَلَيْهِمْ أَنِ اقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ أَوِ اخْرُجُوا مِنْ دِيارِكُمْ ما فَعَلُوهُ إِلَّا قَلِيلٌ مِنْهُمْ‌- اگر به آنان فرمان داده بوديم كه خود را بكشيد، يا از خانه‌هايتان بيرون رويد، جز اندكى از آنان فرمان نمى‌برند.» اين شمار اندك مؤمنان حقيقى هستند و اينانند كه به خير و هدايت عمل مى‌كنند.

«وَ لَوْ أَنَّهُمْ فَعَلُوا ما يُوعَظُونَ بِهِ لَكانَ خَيْراً لَهُمْ وَ أَشَدَّ تَثْبِيتاً- و حال آن كه اگر اندرزى را كه به آنان داده شده است به كار مى‌بستند، برايشان بهتر و بر اساسى استوارتر بود.»