تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٠ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

١٣٥ [بالقسط]: عدالت.

[تلووا]: انحراف و كژ راهى.

[تعرضوا]: به مطلق انحراف گفته مى‌شود.

/ ٢١٣

مسئوليت اجتماعى‌

رهنمودهايى از آيات

هر گاه آدمى قدرت شگرف خداوندى را احساس كند، قدرتى كه در ملكوت آسمانها و زمين متجلّى است و بر هر چيز احاطه دارد، آرى، هر گاه اين قدرت را احساس كند رگ دلش مى‌لرزد و ارتعاشى در ضميرش پديد مى‌آيد كه او را به خود مى‌آورد و هوشيارى مى‌بخشد و از بى‌خيالى و غفلت دور مى‌سازد.

هر چه معرفت انسان به آن قدرت بزرگى كه بر او احاطه دارد، افزون گردد و هر چه پروايش بيش شود، در اعمالش انضباط بيشترى پديد آيد و رهسپار راه سلامت گردد و در اعماق ضميرش قوه‌اى بيدار شود كه او را از ارتكاب خيانت و گناه بازدارد و به اقامه عدل و اداى شهادت براى خداوند سوق دهد.

در اين درس قرآن حكيم سخن از طبقه خائنان را به پايان مى‌آورد و به معالجه ريشه‌اى مسئله گناه مى‌پردازد.

داروى اين معالجه ازدياد تقواى انسان است كه خود به نوبه خود از شناخت قدرت خداوند سرچشمه مى‌گيرد. از اين رو در آغاز ما را به ملكوت الهى توجه مى‌دهد و اينكه خداوند بى‌نياز است و از كافر شدن كائنات بر دامنش گرد