تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٢٩ - وظيفه رسول

عمل، تا مباد علم صاحب رسالت و هدايت او انبوه مردمشان را به خود جلب كند.

وقتى كه طاغوت بخواهد در برابر هر حقى كه صاحب رسالت ابراز مى‌دارد باطلى از سوى خود جعل كند به جستجوى دروغگويان و دجال صفتان به هر جا سر مى‌كشد تا آنها را در اين هدف كثيف خود به كار گيرد و از اين روست كه همواره گوش به دروغ مى‌سپارد.

هدف از اين كار رسيدن به اهداف بى‌ارزش در رسيدن به كالايى است كه قرآن آن را «سحت» مى‌خواند.

«أَكَّالُونَ لِلسُّحْتِ‌- خورندگان حرامند.» «السحت» در اين آيه به معنى شوخى است گنده كه از جسم آدمى جدا مى‌شود و پر از ميكربهاى فاسد است. آنچه اينان از اموال مستضعفان مى‌خورند همين شوخ ناپاك/ ٣٧٨ و فاسد است كه خورنده را جز مرگ ثمرتى ندارد.

وظيفه رسول‌

اينان به نزد رسول مى‌آيند نه براى اين كه از او فايدتى حاصل كنند بل براى آن كه در سخن و عمل او چيزهايى پيدا كنند كه آنان را براى ترك دين و احكام او بهانه‌اى باشد.

«فَإِنْ جاؤُكَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ إِنْ تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَنْ يَضُرُّوكَ شَيْئاً وَ إِنْ حَكَمْتَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ‌- پس اگر نزد تو آمدند ميانشان حكم كن، يا از ايشان رويگردان شو.

و اگر رويگردان شوى هيچ به تو زيانى نرسانند. و اگر ميانشان حكم كنى به عدالت حكم كن كه خدا عدالت پيشگان را دوست دارد.» پيامبر و رهبرى اسلامى در برابر اينان موضعى احتياط آميز اتخاذ مى‌كنند. يا از آنان اعراض مى‌كند بدون خوفى يا ميانشان به قسط كه همان عدالت محض است داورى مى‌كند.

[٤٣] اينان هنگامى كه نزد پيامبر مى‌آمدند از روى دروغ و رياكارى بود،